Mała ręka cesarza Wilhelma II

Wilhelm II Hohenzollern był ostatnim cesarzem Cesarstwa Niemieckiego. To za jego panowania Niemcy były u szczytu swojej potęgi, i to również za jego panowania upadły z kretesem przegrywając I wojnę światową. W Cesarstwie Niemieckim tajemnicą poliszynela było to, że lewa ręka kajzera była niedowładna i źle rozwinięta. Jego lewa dłoń była mniejsza od prawej i miał on również problemy z jej poruszaniem. W dzisiejszych czasach nie byłoby to większym powodem do wstydu, ale nie w kajzerowskich Niemczech, gdzie osoba cesarza symbolizowała potęgę państwa. W tamtych czasach świat na dobre wkroczył już w epokę fotografii i filmu. Wilhelm II starał się więc ukryć swoją wadę przed obiektywami aparatów. Na większości zdjęć jego lewa ręka jest w jakiś sposób ukryta; albo zasłonięta za plecami, albo schowana w kieszeni, albo przykryta prawą dłonią. Jeżeli już była pokazywana to tylko w rękawiczce, która choć minimalnie optycznie niwelowała różnicę.

Cesarz Wilhelm II starał się ukrywać przed obiektywem swoją mniejszą i niedowładną rękę – Sekrety światowych przywódców i polityków

Wygolone boki Heinricha Himmlera

Powiadają, że wzorowy aryjczyk powinien być wysokim szczupłym blondynem. Wysokim jak Goebbels, szczupłym jak Göring i blondynem jak Hitler. Nie ma się co czarować. Lansowany wzór przedstawiciela rasy panów, nijak miał się do rzeczywistego wyglądu przywódców III Rzeszy. Jednym z dobrych przykładów był również szef SS, wszechwładny Reichsführer – Heinrich Himmler. Komu jak komu, ale to właśnie jemu, przywódcy nowej elity 1000-letniej Rzeszy, wypadało spełniać wygórowane wymogi. Himmler stosował specyficzną metodę, aby bardziej upodobnić swój wygląd do rasy panów. Otóż stosował bardzo mocno wygolone boki, które optycznie miały powiększać jego czoło. Wysokie czoło było jedną z cech rasy nordyckiej.

Reichsführer-SS Heinrich Himmler, jego wygolone boki zwiększały optycznie wysokość czoła

Wózek inwalidzki Franklina D. Roosevelta

Franklin Delano Roosevelt, 32. prezydent Stanów Zjednoczonych, cierpiał prawdopodobnie na chorobę Heinego-Medina. Z powodu częściowego paraliżu nóg do końca życia poruszał się na wózku inwalidzkim. Pierwsze problemy z chorobą pojawiły się u niego jeszcze na kilkanaście lat przed wyborem na prezydenta Stanów Zjednoczonych. Powiadają, że Amerykanie nie lubią, kiedy ich głowa państwa jest chora. Dlatego stan zdrowia kandydatów na urząd prezydenta poruszany jest często w wyborczych kampaniach. Otoczenie Roosevelta robiło wszystko, aby jego inwalidztwo nie przedostało się do szerokiej opinii publicznej. Istniała nieformalna umowa z fotografami, aby nie robić zdjęć prezydentowi na wózku inwalidzkim. Spotkania publiczne i przemowy były aranżowane tak, aby nie zdradzać zbytnio jego niepełnosprawności. „Oszustwo” w pewnym stopniu się udało, do końca jego życia większość obywateli USA nie zdawała sobie sprawy, że ich prezydent był niepełnosprawny.

Jedno z nielicznych zdjeć, na którym Franklin D. Roosevelt siedzi na wózku inwalidzkim – Foto: Margaret Suckley Źródło: Franklin Delano Roosevelt Library

Guz Kim Ir Sena

Kim Ir Sen, Wielki Wódz, Wieczny Prezydent Korei Północnej, wieloletni przywódca Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, również miał swoje sekrety. Kim Ir Sen z tyłu głowy, po prawej stronie szyi, miał sporych rozmiarów guza, którego istnienie skrzętnie ukrywano przed opinią publiczną. Fotografowie mieli zakaz wykonywania zdjęć z tej strony głowy koreańskiego wodza. W kraju totalnej dyktatury, gdzie każdy przejaw ludzkiego życia kontrolowany jest przez państwo, nie było to zadanie trudne. Ciekawostka. Kim Ir Sen dwukrotnie odwiedził Polskę. Po raz ostatni w roku 1984, przyjmowany był wtedy ze wszelkimi honorami przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Z jego wizyty zachowała się relacja filmowa opublikowana na YouTube. Obejrzyjcie uważnie. Również i polski realizator nigdy nie pokazywał Kim Ir Sena z tej strony głowy.

Jedno z nielicznych zdjęć Kim Ir Sena, na którym widać jego guz

Artykuł 4 sekrety światowych przywódców i polityków pochodzi z serwisu Eloblog.

World Press Photo to specyficzny konkurs, w którym biorą udział zdjęcia wykonane głównie przez fotoreporterów. Branżowy charakter konkursu sprawia, że pojawiają się tam fotografie związane z wydarzeniami politycznymi, społecznymi, kulturalnymi, religijnymi itp. Przejrzałem wszystkie zdjęcia, które otrzymałem od WPP. Część z nich jest tak brutalna i krwawa, że postanowiłem ich nie publikować na blogu.

Główna nagroda World Press Photo 2016

Główną nagrodę World Press Photo 2016 zdobyło zdjęcie Warrena Richardsona wykonane na granicy węgiersko-serbskiej. Fotografia przedstawia przenoszenie małego dziecka pod granicznymi zasiekami. Została wykonana 28 sierpnia 2015 roku. Napływ fali imigrantów na węgierską granicę był niewątpliwie jednym z najważniejszych wydarzeń mijającego roku. Czy jednak rzeczywiście zdjęcie zasłużyło sobie na główną nagrodę? Symbolika zdjęcia jest dość wymowna, ale w mojej osobistej ocenie, wśród nadesłanych prac znajdziemy o wiele lepsze fotografie. Prawdopodobnie, gdyby nie szum wokół tamtejszych wydarzeń, ta fotografa raczej nie wzbudziłaby takiego uznania. Ale, jak to mówią, ocena pozostaje kwestią gustu i subiektywnego odbioru. Sami oceńcie.

Foto: © Warren Richardson – Hope for a New Life – World Press Photo 2016

Inne wyróżnione fotografie

A oto pozostałe wyróżnione fotografie w konkursie World Press Photo 2016, które szczególnie mi się spodobały.

Główna nagroda w kategorii „Współczesne Problemy”. Zdjęcie przedstawiające chińskie miasto Tiencin (Tianjin) skąpane we mgle, a raczej chyba w jakimś smogu.

Foto: © Zhang Lei – Haze in China – World Press Photo 2016

Trzecie miejsce w kategorii „Współczesne Problemy”. Zdjęcie uczestnika protestu i sierżanta policji podczas manifestacji, która miała miejsce po zastrzeleniu Laquana McDonalda w Chicago.

Foto: © John J. Kim – March Against Police Violence – World Press Photo 2016

Główna nagroda w kategorii „Życie Codzienne”. Zdjęcie przedstawiające Chińczyków pchających wózek, w tle dymiące kominy i chłodnie kominowe elektrowni węglowej w prowincji Shanxi. Chiny są największym emiterem dwutlenku węgla na świecie.

Foto: © Kevin Frayer – China’s Coal Addiction – World Press Photo 2016

Trzecie miejsce w kategorii „Wydarzenia Ogólne”. Kolejne zdjęcie z chińskiej miejscowości Tiencin, tym razem przedstawiające z góry krater po eksplozji w strefie przemysłowej. Wybuch miał miejsce w sierpniu 2015 roku, w jego wyniku zginęły 173 osoby, a 797 zostało rannych.

Foto: © Chen Jie – Tianjin Explosion – World Press Photo 2016

Trzecie miejsce w kategorii „Projektów Długoterminowych”. Jedno ze zdjęć przedstawiających ponury Pjongjang. Stolicę jednego z najbardziej izolowanych krajów na świecie – Korei Północnej.

Foto: © David Guttenfelder – North Korea Life in the Cult of Kim – World Press Photo 2016

Drugie miejsce w kategorii „Natura”. Imponujące zdjęcie nurków otaczających samicę Humbaka i jej niedawno narodzone dziecko. Zdjęcie wykonano w pobliżu archipelagu Revillagigedo.

Foto: © Anuar Patjane Floriuk – Whale Whisperers – World Press Photo 2016

Trzecie miejsce w kategorii „Natura”. Uchwycony wybuch wulkanu Colima wraz z piorunami na tle rozgwieżdżonego nieba. Wulkan znajduje się w zachodnim Meksyku.

Foto: © Sergio Tapiro – The Power of Nature – World Press Photo 2016

Wszystkie wyróżnione fotografie można obejrzeć na łamach World Press Photo. Zachęcam do przeglądania.

Poniżej mapa, na której zaznaczone są załączone przeze mnie zdjęcia. Uwaga, lokalizacja większości zdjęć jest tylko „na oko”.

Artykuł Konkurs fotografii „World Press Photo 2016” pochodzi z serwisu Eloblog.