Mała ręka cesarza Wilhelma II

Wilhelm II Hohenzollern był ostatnim cesarzem Cesarstwa Niemieckiego. To za jego panowania Niemcy były u szczytu swojej potęgi, i to również za jego panowania upadły z kretesem przegrywając I wojnę światową. W Cesarstwie Niemieckim tajemnicą poliszynela było to, że lewa ręka kajzera była niedowładna i źle rozwinięta. Jego lewa dłoń była mniejsza od prawej i miał on również problemy z jej poruszaniem. W dzisiejszych czasach nie byłoby to większym powodem do wstydu, ale nie w kajzerowskich Niemczech, gdzie osoba cesarza symbolizowała potęgę państwa. W tamtych czasach świat na dobre wkroczył już w epokę fotografii i filmu. Wilhelm II starał się więc ukryć swoją wadę przed obiektywami aparatów. Na większości zdjęć jego lewa ręka jest w jakiś sposób ukryta; albo zasłonięta za plecami, albo schowana w kieszeni, albo przykryta prawą dłonią. Jeżeli już była pokazywana to tylko w rękawiczce, która choć minimalnie optycznie niwelowała różnicę.

Cesarz Wilhelm II starał się ukrywać przed obiektywem swoją mniejszą i niedowładną rękę – Sekrety światowych przywódców i polityków

Wygolone boki Heinricha Himmlera

Powiadają, że wzorowy aryjczyk powinien być wysokim szczupłym blondynem. Wysokim jak Goebbels, szczupłym jak Göring i blondynem jak Hitler. Nie ma się co czarować. Lansowany wzór przedstawiciela rasy panów, nijak miał się do rzeczywistego wyglądu przywódców III Rzeszy. Jednym z dobrych przykładów był również szef SS, wszechwładny Reichsführer – Heinrich Himmler. Komu jak komu, ale to właśnie jemu, przywódcy nowej elity 1000-letniej Rzeszy, wypadało spełniać wygórowane wymogi. Himmler stosował specyficzną metodę, aby bardziej upodobnić swój wygląd do rasy panów. Otóż stosował bardzo mocno wygolone boki, które optycznie miały powiększać jego czoło. Wysokie czoło było jedną z cech rasy nordyckiej.

Reichsführer-SS Heinrich Himmler, jego wygolone boki zwiększały optycznie wysokość czoła

Wózek inwalidzki Franklina D. Roosevelta

Franklin Delano Roosevelt, 32. prezydent Stanów Zjednoczonych, cierpiał prawdopodobnie na chorobę Heinego-Medina. Z powodu częściowego paraliżu nóg do końca życia poruszał się na wózku inwalidzkim. Pierwsze problemy z chorobą pojawiły się u niego jeszcze na kilkanaście lat przed wyborem na prezydenta Stanów Zjednoczonych. Powiadają, że Amerykanie nie lubią, kiedy ich głowa państwa jest chora. Dlatego stan zdrowia kandydatów na urząd prezydenta poruszany jest często w wyborczych kampaniach. Otoczenie Roosevelta robiło wszystko, aby jego inwalidztwo nie przedostało się do szerokiej opinii publicznej. Istniała nieformalna umowa z fotografami, aby nie robić zdjęć prezydentowi na wózku inwalidzkim. Spotkania publiczne i przemowy były aranżowane tak, aby nie zdradzać zbytnio jego niepełnosprawności. „Oszustwo” w pewnym stopniu się udało, do końca jego życia większość obywateli USA nie zdawała sobie sprawy, że ich prezydent był niepełnosprawny.

Jedno z nielicznych zdjeć, na którym Franklin D. Roosevelt siedzi na wózku inwalidzkim – Foto: Margaret Suckley Źródło: Franklin Delano Roosevelt Library

Guz Kim Ir Sena

Kim Ir Sen, Wielki Wódz, Wieczny Prezydent Korei Północnej, wieloletni przywódca Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, również miał swoje sekrety. Kim Ir Sen z tyłu głowy, po prawej stronie szyi, miał sporych rozmiarów guza, którego istnienie skrzętnie ukrywano przed opinią publiczną. Fotografowie mieli zakaz wykonywania zdjęć z tej strony głowy koreańskiego wodza. W kraju totalnej dyktatury, gdzie każdy przejaw ludzkiego życia kontrolowany jest przez państwo, nie było to zadanie trudne. Ciekawostka. Kim Ir Sen dwukrotnie odwiedził Polskę. Po raz ostatni w roku 1984, przyjmowany był wtedy ze wszelkimi honorami przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Z jego wizyty zachowała się relacja filmowa opublikowana na YouTube. Obejrzyjcie uważnie. Również i polski realizator nigdy nie pokazywał Kim Ir Sena z tej strony głowy.

Jedno z nielicznych zdjęć Kim Ir Sena, na którym widać jego guz

Artykuł 4 sekrety światowych przywódców i polityków pochodzi z serwisu Eloblog.

„Atlas Chmur” David Mitchell – Recenzja

O czym jest książka Davida Mitchella? Trudno to opisać w jednym zdaniu. Nawet teraz kiedy piszę recenzję książki, trudno mi sformułować pierwsze słowa. Zacznę może od tego, że książka Mitchella zawiera w sobie mój ulubiony wątek podróży w czasie. Nie jest to jednak historia genialnego wynalazku, który pozwoliłby ludziom na podróżowanie między epokami. Podróżnikiem w czasie jesteśmy my – czytelnicy. David Mitchell zabiera nas do sześciu rożnych czasów i przestrzeni. Od XIX-wiecznych morskich podróży przez Pacyfik, przez lata 70 XX wieku w Stanach Zjednoczonych, aż po odległą i mroczną przyszłość w Korei. Ludzie, wydarzenia, problemy, umiejscowione w różnym czasie i przestrzeni, są tylko pozornie ze sobą niezwiązane. Pomimo setek lat i setek kilometrów dzielących je od siebie, dostrzec możemy wspólne mianowniki. Wspólnym mianownikiem są odniesienia każdej kolejnej epoki do poprzedniej, w postaci jakiegoś przekazu, książki, listów, nagrania… Ale nie tylko. Wspólnym mianownikiem są przede wszystkim powtarzające się problemy i pragnienia ludzi. Niezależnie od epoki, kontynentu i nowoczesnej technologii, nasi bohaterowie muszą zmierzyć się z rządzą władzy, pragnieniem wolności, miłością, nadzieją, pychą. Zmierzyć się z wydarzeniami, które ciągle się powtarzają, czasem tylko w zmienionej formie. „Atlas Chmur” to atlas odwiecznych i ponadczasowych dylematów, z którymi musimy zmierzy się my sami. Książka zdecydowanie warta polecenia.

„Atlas Chmur” Davida Mitchella został zekranizowany z rozmachem przez rodzeństwo (dawniej braci) Wachowskich. Zadanie to było niezwykle trudne ze względu na odmienne wątki i różne umiejscowienie wydarzeń. Film spotkał się ze skrajnymi ocenami. Jedni uważali go za wybitnie dobry, drudzy za przydługi, kiczowaty i z przerośniętą formą nad treścią. Moje zdanie jest dość ambiwalentne. Film mi się zdecydowanie podobał, ale pozostawił również sporo niedomówień w stosunku do książki. Żeby lepiej zrozumieć fabułę i przesłanie powieści, polecam przeczytanie książki. Film niestety pominął moim zdaniem kilka kluczowych wątków, przez co stał się trochę niespójny i niezrozumiały. Mimo wszystko warto go również zobaczyć. Przede wszystkim ze względu na osadę aktorską, kreacje filmowe i fantastyczną muzykę!

Tytuł: Atlas Chmur
Autor: David Mitchell
Rok polskiego wydania: 2012
Moja ocena: ★★★★★

„Atlas Chmur” David Mitchell

Oferty w księgarniach i sklepach internetowych
„Atlas Chmur” David Mitchell

Artykuł „Atlas Chmur” David Mitchell pochodzi z serwisu Eloblog.