Koniec XIX wieku. Wówczas film był jeszcze zupełnie czymś nowym. Zaciekawieni paryżanie przyglądają się dziwnemu urządzeniu, które utrwala ruch na paryskich ulicach. Zamieszczony film jest składanką różnych archiwalnych ujęć nakręconych w latach 1896–1900. Prawdopodobnie wszystkie ujęcia pokazane na filmie zostały nakręcone przez braci Lumière. W takiej formie po raz pierwszy został opublikowany na YouTube w wersji czarno-białej (załączam go niżej). Natomiast wyżej pokazany materiał został pokolorowany za pomocą programu do automatycznej koloryzacji obrazu DeOldify. Jak to bywa z tego typu skryptami nie jest on w 100% skuteczny. Dlatego też na filmie możemy dostrzec wiele fragmentów, które zostały błędnie pokolorowane lub nie zostały pokolorowane wcale. Cóż, to tylko program. Swoją drogą kiedyś na blogu przedstawiałem podobny program, tym razem do automatycznego kolorowania zdjęć. Na filmie została dodana również nowa ścieżka dźwiękowa. Wszelkiego rodzaju odgłosy ulicy nie są więc oryginalne. Poprawione zostało również tempo filmu. Pomimo niektórych mankamentów całość prezentuje się ciekawie.

Poniżej lista miejsc pokazanych na archiwalnym filmie. W nawiasie podany jest dokładny rok nagrania ujęcia.

• 0:08 – Katedra Notre-Dame (1896)
• 0:58 – Most Pont de l’Alma (1900)
• 1:37 – Aleja Avenue des Champs-Élysées (1899)
• 2:33 – Place de la Concorde (1897)
• 3:24 – Przejazd XIX-wiecznej paryskiej straży pożarnej (1897)
• 3:58 – Ogrody Tuileries (1896)
• 4:48 – Ruchomy chodnik na wystawie światowej w Paryżu (1900)
• 5:24 – Widok na Wieżę Eiffla z Sekwany (1897)

Jak już wspomniałem wcześniej, pierwotnie materiał został opublikowany jako czarno-biały film na kanale Guy Jones. Zamieszczam go również poniżej.

Warto także powiedzieć, że nie jest to jedyny ciekawy film zamieszczony na w/w kanale. Znajdziemy tam sporo różnych unikatowych starych filmów, bardzo często w zaskakująco dobrej jakości. Oto niektóre z nich.

Artykuł Paryż na pokolorowanym filmie z lat 1896–1900 pochodzi z serwisu Eloblog.

Nieznajoma z Sekwany

Prawdopodobnie był rok 1880, kiedy to wody paryskiej Sekwany wyrzuciły na brzeg ciało młodej kobiety. Jej zwłoki nie nosiły żadnych śladów obrażeń, które mogłyby wskazywać na przyczynę znalezienia się w wodzie. Podejrzewano więc, że było to samobójstwo. Nie udało się też nigdy odgadnąć tożsamości młodej kobiety. Nieznajoma z Sekwany została więc zabrana do paryskiej kostnicy. Dziewczyna była bardzo młoda, niektórzy mówią, że nie miała więcej niż 16 lat. Jej twarz wyglądała, jakby dopiero co zapadła w sen. Delikatny tajemniczy uśmiech, przywodził na myśl uśmiech Mony Lizy. Według jednych z przekazów, jeden z pracowników kostnicy był tak zauroczony twarzą młodej kobiety, że postanowił wykonać jej pośmiertną maskę.

Nieznajoma z Sekwany

Pośmiertna maska kobiety odnalezionej na brzegu Sekwany, szybko stała się popularna wśród paryskiej bohemy. Od tego momentu młoda dziewczyna była znana, jako „L’inconnue de la Seine” – nieznajoma z Sekwany. Pojawiły się liczne kopie maski, a jej wizerunek i historia chętnie były wykorzystywane w sztuce i literaturze.

Fantom do nauki pierwszej pomocy

Wiele lat później, bo w roku 1960 na świecie pojawił się pierwszy nowoczesny fantom – manekin – służący do nauki udzielania pierwszej pomocy. Fantom został opracowany przez lekarzy Petera Safara i Jamesa Elama, we współpracy z Asmundem Laerdalem, norweskim konstruktorem manekinów wykorzystywanych m.in. w szkoleniach wojskowych. Asmund Laerdal wykorzystał swoje dotychczasowe doświadczenia do stworzenia manekina, na którym można by uczyć ówcześnie nowo opracowanych metod ratowania ludzkiego życia. Wszystko czego jeszcze potrzebował to wybrać twarz dla nowego fantoma. Aby nadać manekinowi ludzkie cechy, wykorzystał utrwalony już wcześniej wizerunek nieznajomej z Sekwany. W taki oto sposób twarz młodej kobiety z końca XIX wieku znalazła się na nowoczesnych urządzeniach służących do nauki ratowania życia. Symbolicznie, niejako na pamiątkę kobiety, której uratować się nie udało. Fantomy przyjęły się bardzo dobrze. Powielane i kopiowane, rozpowszechniły się na kursach pierwszej pomocy na całym świecie. Ponieważ umożliwiały także ćwiczenie oddechu ratowniczego, twarz młodej dziewczyny wyłowionej z rzeki stała się najczęściej całowaną twarzą na świecie.

Asmund Laerdal ćwiczy na zbudowanym przez siebie manekinie

Fantom „Mała Ania” podczas nauki udzielania pierwszej pomocy

Fantom „Mała Ania” ma twarz nieznajomej z Sekwany

Artykuł Wszyscy całowaliśmy tę kobietę – Nieznajoma z Sekwany pochodzi z serwisu Eloblog.

Stara mapa Europy z XVII wieku

Autorem tej starej mapy jest holenderski kartograf i wydawca Willem Blaeu (1571-1638). Jej data świadczyłaby o tym, że została wydana dopiero po jego śmieci. Mapa zatytułowana jest „Europa recens descripta à Guilielmo Blaeuw”. Zaskakuje jej bardzo duża szczegółowość, choć obejmuje spory obszar, bo aż całą Europę. Na mapie możemy doszukać się wielu miejscowości na terenie Polski, a także ziem nie będących ówcześnie w granicach kraju. Polecam przeszukanie swojego regionu. Stolica polski Warszawa zapisana jest, jako „Warzau”. Choć strasznie pokracznie, ponieważ można to odczytać również, jak „Cwarzau”. Przyznam szczerze, że długo zastanawiałem się, o co chodzi z takim zapisem. Może to tylko błąd w druku.

Stara mapa Europy z 1644 roku – Autor: Willem Blaeu

Mapa w pełnej rozdzielczości (7427×5632) dostępna jest pod tym linkiem.

Granice państw na starej mapie Europy

Należy tutaj zwrócić uwagę na kwestie granic państwowych, które zostały wyrysowane na omawianej mapie. Dla niektórych mogą wydawać się one niepoprawne. Pokazane granice, zaznaczone w postaci różnokolorowych lini, prawdopodobnie zostały naniesione dużo później. Być może nawet w czasach współczesnych. Tak uważam, ponieważ spotkałem się jeszcze dwiema innymi mapami, które przedstawiają dokładnie tą samą kartę, ale z inaczej poprowadzonymi granicami. Proszę zwrócić uwagę na to, że pod kolorowymi liniami są zaznaczone oryginalne kropkowane granice. Na przykład obszar Germanii zaznaczony, jako jednolite państwo, w rzeczywistości podzielony jest na szereg mniejszych obszarów (księstw).

Załączam linki do dwóch innych wersji mapy:

• Mapa Europy oznaczona datą 1630-1662 – link.
• Mapa Europy oznaczona datą 1640 – link.

Życie w Europie

Na mapie zaznaczone są jeszcze dwie dodatkowe grafiki. Pierwsza przedstawia plany i panoramy najważniejszych miast Europy. Znalazły się tam: Amsterdam, Praga, Konstantynopol, Wenecja, Rzym, Paryż, Londyn, Toledo i Lizbona.

Praga z XVII wieku – Mapa Willema Blaeu’a

Oprócz miast umieszczono również grafiki ze strojami z ówczesnej epoki, w tym także z Polski.

Polski strój z XVII wieku – Mapa Willema Blaeu’a

Artykuł Dokładna stara mapa Europy z 1644 roku pochodzi z serwisu Eloblog.