Pokolorowany stary film z Nowego Jorku

Zapraszam na przejażdżkę po Nowym Jorku na filmie z lat 30. XX wieku. Trzeba przyznać, że już wówczas amerykańska metropolia robiła ogromne wrażenie. Prezentowany powyżej film został współcześnie znacząco poprawiony (zremasterowany). Przede wszystkim została zwiększona jego rozdzielczość do jakości HD. Zwiększono ilość FPS do 60. Poprawiono ostrość i jasność obrazu, zastosowano stabilizację i odszumianie. Obraz na filmie został również oczyszczony z artefaktów, usunięto rozmycia. Całość została dodatkowo pokolorowana, prawdopodobnie przy użyciu jakiegoś automatycznego programu. Zwracam uwagę, że kolory na obrazie nie uwzględniają rzeczywistych ówczesnych barw. Pokolorowanie filmu ma jedynie na celu stworzenie lepszego efektu odbioru całości. Należy również zwrócić uwagę, że odgłosy miasta i ulicy, które słyszymy na filmie, zostały sztucznie dodane. Choć zastosowana automatyczna koloryzacja obrazu pozostawia jeszcze wiele do życzenia, to trzeba przyznać, że całość prezentuje się niezwykle ciekawie. W niedługiej przyszłości możemy spodziewać się znaczącego polepszenia tej techniki, głównie z wykorzystaniem tzw. sztucznej inteligencji.

Pierwotny (wyjściowy) czarno-biały film pochodzi z archiwalnych zasobów filmowych Internet Archive. Przejażdżka po Nowym Jorku została uchwycona na taśmie filmowej 35 mm. Film wykorzystany i zremasterowany na licencji Creative Commons.

Artykuł Przejazd ulicami Nowego Jorku w latach 30. XX wieku [pokolorowany film] pochodzi z serwisu Eloblog.

Kolorowy film z pokonanych nazistowskich Niemiec

Dawniej na moim blogu zamieszczałem sporo archiwalnych filmów. Zwłaszcza tych kolorowych lub pokolorowanych. Czas na kolejny tego typu materiał. Tym razem pokazujący pierwsze tygodnie w pokonanych nazistowskich Niemczech. Oczywiście oczami alianckiej kamery. Część z tych ujęć mogliście już zobaczyć na innym filmie ze zniszczonego Berlina. Tym razem składanka kolorowych ujęć pochodzi z innego kanału na YouTube. W zasadzie film nie wymaga jakiegoś większego komentarza. Warto jednak zwrócić uwagę na kilka pokazanych miejsc. Oto co przykuło moją uwagę.

Jedna ze sławnych niemieckich autostrad tzw. Reichsautobahn – Żródło: YouTube / chronoshistory

Zniszczona berlińska katedra (Berliner Dom) – Żródło: YouTube / chronoshistory

Dziś już nieistniejący Narodowy Pomnik Cesarza Wilhelma I (Kaiser-Wilhelm-Nationaldenkmal) – Żródło: YouTube / chronoshistory

Jeżeli się nie mylę ujęcia poprzedzające tę scenę pochodzą z Nowej Kancelarii Rzeszy, a tu amerykański żołnierz wskazuje domniemane miejsce spalenia zwłok Adolfa Hitlera – Żródło: YouTube / chronoshistory

Stadion olimpijski, na którym w 1936 roku odbywała się słynna olimpiada – Żródło: YouTube / chronoshistory

Artykuł Gdy opadł kurz wojny… Kolorowy film z pokonanych nazistowskich Niemiec pochodzi z serwisu Eloblog.

Historia i rozwój myśliwców odrzutowych

Jeden z użytkowników niezastąpionego Reddita (o nicku numante) przygotował niezwykle ciekawe zestawienie przedstawiające historię i rozwój myśliwców odrzutowych na świecie. Zestawienie podzielone jest na trzy grafiki. Jedna grafika poświęcona jest myśliwcom odrzutowym w Stanach Zjednoczonych, druga w Związku Radzieckim (a po rozpadzie – Federacji Rosyjskiej), a trzecia ogólnie krajom Europy. Każda grafika przedstawia kolejne generacje maszyn wprowadzanych do uzbrojenia sił powietrznych tych krajów. Od pierwszych samolotów odrzutowych takich jak sowiecki Jak-15, amerykański P-59 czy brytyjski Gloster Meteor, poprzez samoloty, które królowały na niebie w czasach zimnej wojny, skończywszy na ostatniej piątej generacji maszyn. Nie mogło również zabraknąć pierwszego odrzutowego myśliwca, który brał udział w walkach powietrznych jeszcze w czasie II wojny światowej. Mam tu na myśli słynnego niemieckiego Messerschmitta Me 262, produkowanego na potrzeby Luftwaffe. Oczywiście najbardziej gwałtowny rozwój przypadł na okres tzw. zimnej wojny, kiedy to dwie strony intensywnie pracowały nad rozwojem swoich sił powietrznych. Ostatnia piąta generacja myśliwców odrzutowych to takie maszyny jak amerykański F-35 czy rosyjski Su-57. Na grafikach po kolei przechodzimy od najstarszych do najnowszych samolotów.

Historia i rozwój myśliwców w USA – Autor: numante/Reddit

Samoloty myśliwskie USA – Otwórz grafikę w dużej rozdzielczości → LINK

Historia i rozwój myśliwców w ZSRR (Rosja) – Autor: numante/Reddit

Samoloty myśliwskie ZSRR (Rosja) – Otwórz grafikę w dużej rozdzielczości → LINK

Historia i rozwój myśliwców w Europie – Autor: numante/Reddit

Samoloty myśliwskie Europa – Otwórz grafikę w dużej rozdzielczości → LINK

Artykuł Historia i rozwój myśliwców odrzutowych na kilku grafikach pochodzi z serwisu Eloblog.

Muzeum Lotnictwa w Krakowie

W te wakacje spełniłem jedno z moim dawnych dziecięcych marzeń. Odwiedziłem Muzeum Lotnictwa w Krakowie. Wiem, może marzenie nie było zbyt wygórowane, ale jako dzieciak interesujący się lotnictwem wojskowym zawsze chciałem tu przyjechać. Jako młody chłopak sklejałem modele, jeździłem na pokazy lotnicze, ale nigdy nie odwiedziłem muzeum, które tak de facto powinien odwiedzić każdy fan lotnictwa. A to ze względu na niezwykle bogate zbiory statków powietrznych jakie posiada w swojej kolekcji Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie. Truizmem byłoby pisać, że znajdują się tutaj samoloty warte odwiedzenia. Jedyny ocalały z pożogi wojennej myśliwiec PZL P.11 to nie tylko bezcenny eksponat, ale i również symbol samotnej walki polskich lotników z niemieckim najeźdźcą we wrześniu 1939 roku. Brytyjski samolot myśliwski Spitfire to wręcz legenda II wojny światowej. Takie właśnie rarytasy znajdziemy w krakowskim muzeum. W zbiorach Muzeum Lotnictwa w Krakowie znajdziemy również przykłady polskiej myśli technicznej, jak już wspomniany PZL P.11, czy powojenne konstrukcje TS-11 Iskra i PZL I-22 Iryda. Oprócz eksponatów przedwojennych znajdziemy również masę samolotów z okresu tzw. zimnej wojny. Głownie oczywiście produkcji radzieckiej, gdyż takie maszyny wykorzystywało polskie powojenne lotnictwo. Oprócz samolotów spod znaku czerwonej gwiazdy znajdziemy również kilka ciekawych zachodnich konstrukcji.

Wejście do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

Przed wejściem do muzeum samoloty polskiej konstrukcji TS-11 Iskra

Polski samolot myśliwski PZL P.11c, symbol obrony polskiego nieba w kampanii wrześniowej 1939 roku

Samolot myśliwski Supermarine Spitfire LF Mk.XVIE w barwach polskiego 308. Krakowskiego Dywizjonu Myśliwskiego

Niemiecki myśliwiec Messerschmitt Bf 109G-6

Duża część wystaw poświęcona jest historii lotnictwa, a ta nieodłącznie związana jest z losami I i II wojny światowej – Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

N wystawach znajdziemy również dawne umundurowanie…

…jak i współczesne kombinezony pilota

Samolot Lockheed F-104 Starfighter

Oprócz zabytków techniki lotniczej zgromadzonych w hangarach muzeum lotnictwa posiada również bogatą ekspozycję zorganizowaną na zewnątrz.

Część ekspozycji samolotów znajduje się na zewnątrz – Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

Muzeum lotnictwa zlokalizowane na terenach dawnego lotniska

Samolot rozpoznawczy produkcji szwedzkiej SAAB AJSF-37 Viggen

Francuski samolot Dassault Mirage 5 BA

Amerykański samolot myśliwsko-bombowy F-105D Thunderchief, którym latał Amerykanin polskiego pochodzenia Donald Kutyna

Brytyjski samolot szturmowy pionowego startu i lądowania Harrier

Samolot myśliwski Lim-2 (MiG-15 Bis) – Radziecki samolot produkowany w Polsce na licencji

Samolot myśliwski Lim-5 (MiG-17)

Samolot produkcji radzieckiej MiG-21 Bis – MiGi-21 stanowiły dawniej trzon polskiego lotnictwa myśliwskiego

Samolot myśliwski MiG-21 MF

Samolot myśliwski MiG-29 UB (wersja szkolno-bojowa)

Samolot myśliwsko-bombowy Su-22 M4

Samolot polskiej konstrukcji PZL I-22 Iryda

Amerykańska konstrukcja DC-3 produkowana w ZSRR jako Li-2

Niemiecki samolot transportowy Junkers Ju-52

Informacje na temat zwiedzania muzeum znajdują się na stronie www.muzeumlotnictwa.pl.

Mapa Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

Artykuł Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie pochodzi z serwisu Eloblog.

Stary film z Nowego Jorku

Widziałem już w swoim życiu wiele starych filmów. Dużą część z nich publikowałem i zamieszczałem tutaj, na moim blogu. Zazwyczaj jednak największym problemem takich archiwalnych materiałów jest ich jakość. Oczywiście, parametry kamery tamtych czasów mają tutaj duże znaczenie, ale często stare filmy, które możemy oglądać w sieci, to po prostu kopie kopi kopi. Archiwalne filmy wielokrotnie powielane tracą na swojej jakości. Tym razem jednak trafiła mi się prawdziwa perełka. Stary film z Nowego Jorku z 1911 roku, który możemy oglądać w jakości HD. Nagranie zachowało się w idealnym stanie. Ubiory przychodniów, twarze mijanych ludzi, detale budynków, szyldy z napisami, to wszystko nagle stało się wyraźne i prawdziwe. A z drugiej strony ten film ogląda się tak jakoś nierealnie, jakby był tylko hollywoodzkim filmem stylizowanym na tamte czasy.

Film został nagrany przez szwedzką firmę Svenska Biografteatern podczas podróży do Ameryki. Dźwięk do filmu został dodany współcześnie.

Wycieczka po Nowym Jorku – Stary film z 1911 roku w jakości HD!

Kadr z filmu z 1911 roku – Ulice nowojorskiej metropolii na początku XX wieku

Kadr z filmu z 1911 roku – Nowy Jork na początku XX wieku

Polecam przejrzeć cały kanał, na którym umieszczono ten archiwalny materiał. Znajdziemy tam również wiele innych archiwalnych filmów z różnych miejsc, głównie kraje Europy i Stany Zjednoczone.

Artykuł Wycieczka po Nowym Jorku – Stary film z 1911 roku w jakości HD! pochodzi z serwisu Eloblog.

CIA na temat wydobycia uranu w Polsce

Pod koniec 2016 r. amerykańska Centralna Agencja Wywiadowcza (CIA) opublikowała szereg dokumentów związanych z okresem tzw. zimnej wojny. Wśród odtajnionych i ujawnionych dokumentów znalazły się również pozycje bezpośrednio związane z Polską, w tym 6 raportów dotyczących wydobycia rudy uranu w Kowarach. Przypomnę, że w latach 1948–1973 na obszarze Sudetów prowadzono intensywne wydobycie uranu, który to następnie sprzedawany był do Związku Radzieckiego. Siedziba zakładów, jak i pierwsze kopalnie zajmujące się eksploatacją rudy uranu, ulokowano w Kowarach. Działalność ta – o czym zresztą mogliśmy przypuszczać – spotkała się z zainteresowaniem służb obcego wywiadu. Poniżej przedstawiam 6 przetłumaczonych raportów pochodzących z lat 50-tych wraz z linkami do oryginałów. Ich lektura stanowi niezwykle ciekawe źródło informacji. Zwracam jednak uwagę, że zawarte w owych raportach informacje nie muszą pokrywać się z rzeczywistością i mogą być obarczone błędem. Na przykład kwestia wykorzystywania więźniów przy wydobyciu uranu (o czym jest mowa w niektórych raportach) nie znalazła potwierdzenia we współczesnych badaniach prowadzonych przez IPN. Niektóre z raportów wzajemnie się wykluczają w niektórych obszarach np. kwestia przetwarzania rudy po wydobyciu. Błędy owe mogą być wynikiem prowadzenia rozpoznania (rozpytywania) wśród ludności cywilnej zamieszkującej Kowary, pośród której krążyły różnego rodzaju plotki. Z góry przepraszam również za ewentualne błędy, który mogły powstać w trakcie tłumaczenia dokumentów. Zapraszam do lektury.

Wyrobiska dawnej kopalni uranu „Podgórze”

Zabudowania Zakładów Przemysłowych R-1 w Kowarach

Raport CIA z 15 października 1952 r.

1. Przed 1947 r. Kowary wydobywały niskiej jakości rudę żelaza. Jednakże w kwietniu tego samego roku wstrzymano wydobycie rudy żelaza i rozpoczęto wydobywanie rudy uranu. Obszar był zamieszkany przez dużą grupę Niemców; ci ludzie zostali przesiedleni przez polską administrację pomiędzy kwietniem 1947 r. a październikiem 1949 r.
2. Administracja zarządu kopalni uranu znajduje się w Kowarach. Około 40% administracji stanowi rosyjski personel; są oni rozkwaterowani w dzielnicy mieszkaniowej miasta zwanej Wysoka Łąka. Sektor został zbudowany przez Rosjan, a teraz zawiera kort tenisowy, basen i inne podobne zaplecze rekreacyjne.
3. 17 kopalni administrowanych przez Kowary znajduje się w następujących lokalizacjach: 5 kopalni blisko Kowar, 3 blisko Ogorzelca (Staetisch Dittersbach), dwie w Wieściszowicach (Rohnau), dwie w Miedziance (Kupferberg), dwie w Ciechanowicach (Rudelstadt), dwie w Świdnicy (Schweidnitz) i jedna w Szklarskiej Porębie Dolnej (Nieder-Schreiberhau).
4. Produkcja uranu osiągnęła szczyt w 1951 r.; w tym czasie 7 tys. pracowników było zatrudnionych na tym terenie. Od tego momentu wydobycie spada. Od czerwca 1952 r. planowane jest zwolnienie 1/3 górników.
5. Ruda uranowa transportowana jest przez pociąg towarowy do Ogorzelca. Tam jest myta ręcznie przy pomocy wody z wężów. Przetworzona ruda pakowana jest do metalowych pojemników, 70 cm wysokości i 30 cm obwodu. Pojemniki te są produkowane w wytwórni w Kowarach. Po wypełnieniu pojemników pakowane są one na ciężarówki ochraniane przez Rosjan, a następnie wysyłane do nieznanego miejsca.
6. Kopalnie ochraniane są przez polskich żołnierzy, którzy zakwaterowani są w starych gospodarczych budynkach blisko Kowar, które to zostały przekształcone na baraki. Jest tam 2 tys. takich strażników. Są oni rozróżniani od innych polskich jednostek wojskowych za pomocą czerwonych pasków na czapkach.

Pierwsza strona raportu CIA z 15 października 1952 r.

Raport dostępny jest tutaj lub na stronie www.cia.gov.

Raport CIA z 17 marca 1953 r.

1. Kopalnie uranu zlokalizowane są w następujących miejscach: Kowary (Schmiedeberg), Lądek-Zdrój (Bad Landeck), Wleń (Laehn), Miedzianka i Ogorzelec (Staetisch Dittersbach).
2. Kowary leżą na południe od Jeleniej Góry (Hirschberg), pomiędzy Cieplicami a Kamienną Górą (Landeshut). Są tam cztery stacje na kamiennogórskiej linii kolejowej w promieniu 6 km, każda kolejna z nazwą „Kowary”; Kowary Średnie, Kowary Zdrój, Kowary Ścięgny i Kowary.
3. Tak zwane kopalnie Kowary znajdują się obok Kowar Średnich. Kopalnie są otoczone drutem kolczastym i wieżami obserwacyjnymi ze szperaczami, obsadzonymi jednostkami sowieckimi i jednostkami KBW (Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego).
4. Kowarskie kopalnie są kierowane przez Rosjan, ale pracownikami są Polacy. W innych kopalniach mówi się, że są Niemcy, Rosjanie i azjatyccy robotnicy. Wszyscy pracownicy i urzędnicy w kopalniach Kowary mają specjalne przepustki w języku polskim i rosyjskim, podbite przez polskie i rosyjskie władze. Te przepustki są pokazywane funkcjonariuszom KBW na wejściu do kopalni. Liczba osób zatrudnionych w kopalniach nie jest znana, ale jest szacowana na 600–800 górników, pracujących na zmianę.
5. W 1949 r. Zakłady Mechaniczne w Kowarach produkowały i naprawiały różne wyposażenie i sprzęt wykorzystywany w kopalniach. Na przykład ostrzenie wiertnic, spawanie złamanych i produkowanie małych pojemników do pakowania rudy.
6. Jest laboratorium w Kowarach, gdzie Rosjanie i Niemcy analizują rudę znalezioną w innych miejscach na tym terenie; jest także mały młyn do kruszenia i czyszczenia rudy.
7. W 1949 r. kopalnie w Kowarach były bardzo prymitywne, ale w 1951 r. został dokonany ogromny postęp. Klatki do przenoszenia mężczyzn i rudy, w dół i górę szybu, są zasilane elektrycznie, kopalnie są dobrze oświetlone i wentylowane i wiercenie odbywa się elektrycznie.
8. Ruda transportowana jest za pomocą ciężarówek do stacji w Kowarach Średnich albo do Ogorzelca, gdzie jest mielona i myta przed pakowaniem w wyżej wymienione pojemniki, a następnie wysyłana koleją na wschód. Przeciętnie dziennie dwa wagony załadowane rudą opuszczają Ogorzelec. Mówi się, że celem jest ZSRR, ale pojawia się także plotka, że może to być jakiś bliżej niesprecyzowany cel w Saksonii, gdzie ruda przechodzi naukowy i techniczny proces.

Pierwsza strona raportu CIA z 17 marca 1953 r.

Raport dostępny jest tutaj lub na stronie www.cia.gov.

Raport CIA z 12 maja 1953 r.

1. Przedsiębiorstwo nazywa się oficjalnie Kowarskie Kopalnie w Kowarach, okres Jelenia Góra. Pierwszy szyb został otwarty przez Niemców w czasie II wojny światowej. Adres: Zakłady Przemysłowe Rejon 1, Kowary, okres Jelenia Góra. Główny zarząd i dokumentacja znajdują się w Kowarach, Nowe Osiedle. Wszystkie szyby tej kopalni podlegają pod Rejon 1, w Kowarach.
2. Wszystkie maszyny górnicze, kompresory, wiertła, transportery i windy są sowieckiej i niemieckiej produkcji, maszyny do testowania rudy są sowieckiej produkcji. Niektóre wyposażenie jest wyprodukowane przez polskie zakłady. Transport rudy odbywa się za pomocą elektrycznych lokomotyw, a sortowanie rudy odbywa się już na powierzchni. Nie jest dalej przetwarzana przez kopalnie, ale zabierana przez ciężarówki.
3. W 1950 r. kopalnia wydobywała w tempie od 5 do 7 ciężarówek rudy w ciągu dnia. Dostarczana ruda zawiera około 2% uranu. Ruda jest ładowana do metalowych pojemników o dwóch rozmiarach: 30×40 cm i 30×80 cm. Jedna ciężarówka może zawierać od 120 do 130 pojemników pierwszego rozmiaru i 70 drugiego. Kierowcy ciężarówek są uzbrojeni w pistolety i pistolety maszynowe.
4. Kopalnia jest podzielona na cztery regiony. Region 1 jest w Kowarach, okres Jelenia Góra (Hirschberg). Dwa kolejne regiony to: Lądek-Zdrój (25–30 km od Kłodzka, okres Bystrzyca Kłodzka) i Częstochowa. [treść usunięta] do szybów dochodzą utwardzone drogi.
5. Około 100 sowieckich specjalistów z zatrudnionych jest w kopalniach. Kierowcy ciężarówek są także sowietami. W 1950 r. Rejon 1 zatrudniał od 5 do 6 tys. pracowników. W 1950 r. zatrudniano 2 tys. pracowników. Praca wykonywana jest na akord i średnia płaca górnika wynosi od 700 do 800 zł. Głównym kierownikiem kopalni był Polak, (fnu) Kurek, a kierownikiem Rejonu 1 był mężczyzna również o tym samym nazwisku. Dyrektorem naczelnym był (fnu) Grubski, Rosjanin. Pracownicy kopalni pracują na trzy zmiany. Około 200 pracowników jest członkami komunistycznej partii.
6. Przedsiębiorstwo ochraniane jest przez około 100 funkcjonariuszy KBW (Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego), którzy stacjonują w Kowarach z dowództwem przy ul. Wiejskastrasse. Ochrona jest zmieniana co cztery godziny. Droga krajowa od Kowar do Kamiennej Góry jest ochraniana, a pojazdy są zatrzymywane do kontroli przepustek. Wszyscy pracownicy posiadają dwie karty identyfikacyjne, jedna noszona jest poza czasem pracy, a druga w czasie pracy. Te karty są wzajemnie wymieniane po wejściu i wyjściu z szybu lub miejsca pracy. Przepustki do miejsc pracy upoważniają do wejścia tylko w miejscach gdzie pracownik pracuje. Każdy pracownik musi podpisać się na oświadczeniu, że nie będzie rozpowszechniać informacji o swojej pracy.

Pierwsza strona raportu CIA z 12 maja 1953 r.

Raport dostępny jest tutaj lub na stronie www.cia.gov.

Raport CIA z 20 listopada 1953 r.

1. [treść usunięta]
2. Kowary są położone około 4–5 km od Karpacza. Ich obszar jest dość duży, podzielony na Kowary Dolne, Górna i Średnie. Można do nich łatwo dojechać autobusem. Autobusy odjeżdżają ze stacji w Karpaczu o nazwie Szczęść Boże.
3. Depozyty uranu znajdują się na obszarze Kowar Górnych, 3 do 3,5 km od Kowar Dolnych. Można tam dojechać pociągiem albo pójść piechotą. W czasie II wojny światowej Niemcy zaczęli wydobywać tu uran. Kiedy w 1945 r. strefa ta znalazła się pod okupacją sowietów, natychmiast przejęli oni depozyty. Później administracją prac zajęli się również Polacy, ale nadzór i zarządzanie pozostawały tylko i wyłącznie w rękach sowietów.
4. W latach 1949–1950 wielu Polaków przeniosło się na te obszary. Wybudowano domy i utworzono kanały. Na obszarze Kowar Dolnych wznoszono domy specjalnie dla górników zajmujących się wydobyciem uranu. Depozyty uranu znajdują się bardzo blisko polsko-czechosłowackiej granicy, ponoć część z nich (z kopalni z Niemiec) można znaleźć także po czechosłowackiej stronie. Krążyły pogłoski, że w celu zwiększenia prac w kopalniach zatrudniano też więźniów (narodowości nieznanej), którzy w ten sposób wykupywali sobie wolność.
5. Górnicy pracujący przy depozytach uranu mieszkali albo w Kowarach, albo w ich najbliższym otoczeniu. Niektórzy mieszkali nawet w Bierutowicach. Aż do 1950 r. robotnicy sprawiali kłopoty w całej strefie. Zarabiali bardzo dobrze (w porównaniu do przeciętnych płac), ale całe pieniądze przeznaczali na picie. W tym czasie (kiedy trwało wydobycie uranu) pracownicy sprawiali kłopoty, dźgali ludzi nożami itp. Kiedy prace przy wydobyciu dobiegły końca w 1950 r., wszystko powoli się uspokoiło.
6. W okolicy krążyła pogłoska, że w 1948 lub 1949 r. polski inżynier, który pracował przy depozytach uranu, został złapany na szpiegowaniu dla USA. Został on zastrzelony przez sowietów.
7. Pod koniec 1950 r. wszyscy polscy pracownicy zostali odesłani do swoich domów w Polsce. Jednakże niektórzy z inżynierów (którzy brali udział przy wydobyciu uranu) pozostali i rezydowali do 1952 r. na stacji Szczęść Boże w Karpaczu. Wówczas to również wrócili do własnych domów.
8. Jeśli wierzyć pogłoskom, ilość wydobytego uranu przekroczyła oczekiwania, w porównaniu z tym ile pracy wykonano. Obecnie Polacy nadal są zatrudnieni w kopalniach [treść usunięta], choć w większości ich pracownicy to sowieci.
9. Z tego co mówił mój przyjaciel, we wczesnym 1953 r. Polacy opłacani byli w sowieckiej walucie (ruble). Ale natychmiast wymieniali ją na złotówki, w specjalnie do tego celu przeznaczonym innym okienku.
10. Każdy z górników pracujących przy depozytach uranu musi mieć specjalne pozwolenie, by do nich wejść. Pozwolenie jest wydawane przez administrację kopalni. Jednak nie wiem jak blisko depozytów mogą podchodzić mieszkańcy Kowar.
11. Wszystkie autobusy wyjeżdżają z Jeleniej Góry. Jednak tylko niektóre z nich jadą przez Kowary. Te, które jadą przez Kowary, mają na zewnątrz napisy „Jelenia Góra przez Kowary”.

Pierwsza strona raportu CIA z 20 listopada 1953 r.

Raport dostępny jest tutaj lub na stronie www.cia.gov.

Raport CIA z 15 kwietnia 1954 r.

1. Jest kopalnia uranu w Kowarach Górnych (Ober Schmiedeberg), w której pracują Polacy pod nadzorem sowietów. Była znacznie powiększona po wojnie (daty nie uzyskano) przez sowietów i Polaków. Plotka mówi, że jest dalej rozwijana i może obejmować terytorium Czech.
2. W latach 1949–1950 duża liczba robotników (liczby nie uzyskano) została przywieziona ze wszystkich części Polski do pracy do kopalni. Więźniowie także byli zmuszani do pracy w kopalni, jako warunek ich uwolnienia. Domy robotników zostały wybudowane w Kowarach Dolnych, ale ich domy są także rozsiane w całej okolicy.
3. Pod koniec 1950 r. pracownicy zostali powiadomieni i wycofani do miejsc skąd przybyli. Niektórzy z inżynierów zostali do 1952 r., ale i oni w końcu także otrzymali powiadomienia i wyjechali. Plotka mówi, że powodem był brak dalszego występowania rudy uranu.
4. Wciąż są tam jacyś Polacy pracujący w kopalni, ale większość z personelu stanowią sowieci.
5. Pracownicy kopalni mają specjalne legitymacje.

Raport CIA z 15 kwietnia 1954 r.

Raport dostępny jest tutaj lub na stronie www.cia.gov.

Raport CIA z 20 stycznia 1958 r.

1. Instalacje kopalni uranu, ulokowane na południe od Kowar Górnych, są częściowo widoczne z głównej drogi, a także z linii kolejowej, która przebiega od Jeleniej Góry do Kamiennej Góry. Jedynie całkowicie widoczną część instalacji stanowi część administracyjna składająca się z 5 albo 6 jednopiętrowych baraków, stanowiących warsztaty, garaże i biura administracyjne. Zakłady te były zajmowane przez sowieckich żołnierzy do jesienie 1955 r., były otoczone drutem kolczastym i uzbrojonymi żołnierzami.
2. [treść usunięta] zakłady górnicze w Kowarach zatrudniają około 600 cywilnych pracowników i małą polską wojskową jednostkę pracy. [treść usunięta] pluton pracujących żołnierzy powracający z pracy [treść usunięta] indywidualni żołnierze w Kowarach Górnych i Kowarach Średnich. [treść usunięta] cywilni pracownicy są przywożeni do pracy ciężarówkami z okolicznych wsi i miasteczek, z tak daleka jak Kamienna Góra i Jelenia Góra, niektórzy pracownicy przyjeżdżają pociągami. [treść usunięta] kolumna około 4-tonowych ciężarówek jeździ wieczorami z Kowar do Jeleniej Góry. [treść usunięta] te transporty można obserwować niemalże każdego wieczoru. Te ciężarówki są kierowane i ochraniane przez sowieckich żołnierzy.
3. [treść usunięta] dokładnie co jest produkowane w kopalniach [treść usunięta] jest lokalnie znane jako uran. [treść usunięta] duża ilość ziemi i skały płonnej jest wyrzucana na otwartym terenie kopalń. [treść usunięta] jakiś proces sortowania rudy uranowej jest przeprowadzana w Ogorzelcu (Dittersbach).
4. [treść usunięta] sowieci opuścili na jesień 1956 r. i eksploatacja kopalni uranu była kontynuowana pod polskim kierownictwem, ale raczej już na małą skalę. [treść usunięta]

Pierwsza strona raportu CIA z 20 stycznia 1958 r.

Raport dostępny jest tutaj lub na stronie www.cia.gov.

Zwiedzanie dawnych kopalń uranu

Obecnie na terenie Kowar udostępnione są do zwiedzania dwie podziemne trasy. Zachęcam do odwiedzenia młodszej trasy, która znajduje się w dawnej kopalni „Podgórze”. Ponieważ wiele osób ma problem z dojazdem do niej, załączam poniżej mapkę. Kopalnia jest także na facebooku.

Trasa turystyczna w dawnej kopalni uranu „Podgórze”

Artykuł Co mówią odtajnione raporty CIA na temat wydobycia uranu w Kowarach? pochodzi z serwisu Eloblog.

Mała ręka cesarza Wilhelma II

Wilhelm II Hohenzollern był ostatnim cesarzem Cesarstwa Niemieckiego. To za jego panowania Niemcy były u szczytu swojej potęgi, i to również za jego panowania upadły z kretesem przegrywając I wojnę światową. W Cesarstwie Niemieckim tajemnicą poliszynela było to, że lewa ręka kajzera była niedowładna i źle rozwinięta. Jego lewa dłoń była mniejsza od prawej i miał on również problemy z jej poruszaniem. W dzisiejszych czasach nie byłoby to większym powodem do wstydu, ale nie w kajzerowskich Niemczech, gdzie osoba cesarza symbolizowała potęgę państwa. W tamtych czasach świat na dobre wkroczył już w epokę fotografii i filmu. Wilhelm II starał się więc ukryć swoją wadę przed obiektywami aparatów. Na większości zdjęć jego lewa ręka jest w jakiś sposób ukryta; albo zasłonięta za plecami, albo schowana w kieszeni, albo przykryta prawą dłonią. Jeżeli już była pokazywana to tylko w rękawiczce, która choć minimalnie optycznie niwelowała różnicę.

Cesarz Wilhelm II starał się ukrywać przed obiektywem swoją mniejszą i niedowładną rękę – Sekrety światowych przywódców i polityków

Wygolone boki Heinricha Himmlera

Powiadają, że wzorowy aryjczyk powinien być wysokim szczupłym blondynem. Wysokim jak Goebbels, szczupłym jak Göring i blondynem jak Hitler. Nie ma się co czarować. Lansowany wzór przedstawiciela rasy panów, nijak miał się do rzeczywistego wyglądu przywódców III Rzeszy. Jednym z dobrych przykładów był również szef SS, wszechwładny Reichsführer – Heinrich Himmler. Komu jak komu, ale to właśnie jemu, przywódcy nowej elity 1000-letniej Rzeszy, wypadało spełniać wygórowane wymogi. Himmler stosował specyficzną metodę, aby bardziej upodobnić swój wygląd do rasy panów. Otóż stosował bardzo mocno wygolone boki, które optycznie miały powiększać jego czoło. Wysokie czoło było jedną z cech rasy nordyckiej.

Reichsführer-SS Heinrich Himmler, jego wygolone boki zwiększały optycznie wysokość czoła

Wózek inwalidzki Franklina D. Roosevelta

Franklin Delano Roosevelt, 32. prezydent Stanów Zjednoczonych, cierpiał prawdopodobnie na chorobę Heinego-Medina. Z powodu częściowego paraliżu nóg do końca życia poruszał się na wózku inwalidzkim. Pierwsze problemy z chorobą pojawiły się u niego jeszcze na kilkanaście lat przed wyborem na prezydenta Stanów Zjednoczonych. Powiadają, że Amerykanie nie lubią, kiedy ich głowa państwa jest chora. Dlatego stan zdrowia kandydatów na urząd prezydenta poruszany jest często w wyborczych kampaniach. Otoczenie Roosevelta robiło wszystko, aby jego inwalidztwo nie przedostało się do szerokiej opinii publicznej. Istniała nieformalna umowa z fotografami, aby nie robić zdjęć prezydentowi na wózku inwalidzkim. Spotkania publiczne i przemowy były aranżowane tak, aby nie zdradzać zbytnio jego niepełnosprawności. „Oszustwo” w pewnym stopniu się udało, do końca jego życia większość obywateli USA nie zdawała sobie sprawy, że ich prezydent był niepełnosprawny.

Jedno z nielicznych zdjeć, na którym Franklin D. Roosevelt siedzi na wózku inwalidzkim – Foto: Margaret Suckley Źródło: Franklin Delano Roosevelt Library

Guz Kim Ir Sena

Kim Ir Sen, Wielki Wódz, Wieczny Prezydent Korei Północnej, wieloletni przywódca Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, również miał swoje sekrety. Kim Ir Sen z tyłu głowy, po prawej stronie szyi, miał sporych rozmiarów guza, którego istnienie skrzętnie ukrywano przed opinią publiczną. Fotografowie mieli zakaz wykonywania zdjęć z tej strony głowy koreańskiego wodza. W kraju totalnej dyktatury, gdzie każdy przejaw ludzkiego życia kontrolowany jest przez państwo, nie było to zadanie trudne. Ciekawostka. Kim Ir Sen dwukrotnie odwiedził Polskę. Po raz ostatni w roku 1984, przyjmowany był wtedy ze wszelkimi honorami przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Z jego wizyty zachowała się relacja filmowa opublikowana na YouTube. Obejrzyjcie uważnie. Również i polski realizator nigdy nie pokazywał Kim Ir Sena z tej strony głowy.

Jedno z nielicznych zdjęć Kim Ir Sena, na którym widać jego guz

Artykuł 4 sekrety światowych przywódców i polityków pochodzi z serwisu Eloblog.

Mapa nalotów przeprowadzonych przez RAF i UAAF w czasie ostatniej wojny światowej. Całość została zaprezentowana na kilkuminutowym filmie. Mam sporo wątpliwości, co do poprawności powyższej animacji. Na przykład, w którymś momencie na terenach północnej Francji możemy zobaczyć przeprowadzone naloty, w momencie kiedy tereny te zostały już wyzwolone spod niemieckiej okupacji. Według opisu z YouTube, dane uzyskane do stworzenia mapy zostały zaczerpnięte ze strony www.data.mil. Zapewne wszystkie naloty zostały naniesiony za pomocą skryptu, bez szczegółowego sprawdzania. To zawsze wpływa negatywnie na poprawność animacji. Odbiór psuje też trochę zaprezentowanie wszystkiego na mapie Europy ze współczesnym podziałem granic. Pomimo wszystko dodaję film, jako ciekawostkę wartą obejrzenia.

Jakiś czas temu spotkałem się z jeszcze jedną mapą nalotów przeprowadzonych przez RAF i USAAF. Dodaję ja poniżej, jako kolejną ciekawostkę. Mapa pojawiła się także na Reddicie. Dużo osób pisało w komentarzach w sieci, że nie uwzględnia ona nalotów, które miały miejsce w ich regionach. Do danych zaprezentowanych na poniższej interaktywnej mapie należy więc podchodzić z dużą ostrożnością. Podczas przeglądania może się również zacinać.

Mapa alianckich nalotów – Źródło: dlozeve.github.io/ww2-bombings

Powyższa interaktywna mapa alianckich nalotów jest dostępna pod tym linkiem.

Artykuł Animowana mapa alianckich nalotów z II wojny światowej pochodzi z serwisu Eloblog.

Mapa upadek III Rzeszy

Prezentowana mapa pochodzi z opracowania US Army wydanego 15 sierpnia 1945 roku. Opracowanie pokazuje położenie wojsk alianckich na europejskim teatrze działań. Poniższa mapa prezentuje sytuację strategiczno-operacyjną na dzień 1 maja 1945 roku.

Upadek III Rzeszy – Mapa ostatnich dni nazistowskich Niemiec – Źródło: commons.wikimedia.org Autor: US Army

Mapa w większej rozdzielczości (1244×1215) dostępna jest pod tym linkiem.

Na prezentowanej mapie jest 1 maja 1945 roku. Dokładnie dzień wcześniej w swoim bunkrze pod budynkiem Kancelarii Rzeszy w Berlinie samobójstwo popełnił Adolf Hitler. Trwa zaciekłe oblężenie Berlina, na które Sowieci przenoszą główny ciężar wojskowy, kosztem innych frontów i odizolowanych punktów niemieckiego oporu. Amerykanie i Brytyjczycy mają już opanowaną całą Francję, półwysep Apeniński oraz większą część centralnej części III Rzeszy. Dotarli już do lini rzeki Łaby. Za 7 dni ma nastąpić bezwarunkowa kapitulacja Niemiec, podpisana przez feldmarszałka Wilhelma Keitla. Choć nie wszystkie wciąż walczące niemieckie oddziały będą chciały uznać podpisanie kapitulacji – zwłaszcza te na froncie wschodnim – będzie to oznaczało definitywny koniec 1000-letniej III Rzeszy.

Artykuł Upadek III Rzeszy – Mapa ostatnich dni nazistowskich Niemiec pochodzi z serwisu Eloblog.

Testy broni jądrowej

W zasadzie na filmie nie widzimy wybuchy klasycznej bomby atomowej, ale pocisku atomowego. Wraz z rozwojem technologii wojskowej pojawiły się nowe koncepcje i sposoby użycia broni jądrowej. Pierwsze bomby atomowe były bardziej podobne do klasycznych bom lotniczych zrzucanych z samolotu. W założeniach strategów ich celami miały być miasta, ważne ośrodki dowodzenia, administracji, przemysłu itp. Amerykanie w latach 50 wiele z takich celów wytypowali rownież w Polsce. Przy okazji zapraszam do zapoznania się z tą mapą celów ataków nuklearnych w Polsce. Wraz z rozwojem broni rakietowej pojawiła się również możliwość przenoszenia broni jądrowej za pomocą rakiet balistycznych (pocisków rakietowych) typu ziemia-ziemia lub woda-ziemia. Przeznaczenie broni w zasadzie nie uległo zmianie, zmieniły się tylko środki przenoszenia.

Jednak to nie wszystko. W latach 50 pojawiły się również koncepcje taktycznego wykorzystania broni jądrowej. Koncepcje te zrodziły się w głowach amerykańskich wojskowych na skutek doświadczeń w Wojnie Koreańskiej. Taktyczne użycie broni jądrowej miało być remedium na ówczesne problemy pola walki. Broń taka miała być użyta bezpośrednio przeciwko ugrupowaniom wojsk przeciwnika. Pomysłów na środki jej przenoszenia było kilka. Jednym z nich miała być artyleria. W roku 1953 Amerykanie przeprowadzili testy przy użyciu działa atomowego M65 o kalibrze 280 mm, które wystrzeliło pocisk z głowicą jądrową. To właśnie eksplozję tej bomby widzimy na filmie. Ładunek otrzymał nazwę – Grable.

Pokazana na filmie eksplozja Grable wystrzelonego z działa M65 – Foto: Federal government of the United States

Moc Grable oszacowano na 15 kt. To tyle samo, co amerykańska bomba Little Boy zrzuca w 1945 roku na japońską Hiroszimę. Eksplozja bomby atomowej nastąpiła na wysokości około 160 m nad ziemią. Biorąc to pod uwagę, można ocenić, jak potężna powstała „kula ognia”. A przecież był to ładunek o stosunkowo małej mocy. Ważne jest również, aby zwrócić uwagę na cele rozstawione na pustynnym poligonie w Nevadzie. W większości są to pojazdy wojskowe, Jeepy, ciężarówki, autobusy, cysterny itp. Czyli cele, które tak de facto byłby celami w przypadku taktycznego użycia broni jądrowej.

Poniżej wybuch tego samego ładunku nakręcony z dużej odległości.

Eksplozja bomby atomowej w zwolnionym tempie

Na pierwszym filmie z eksplozji w zwolnionym tempie warto zwrócić uwagę na jedną rzecz. Otóż widzimy przemieszczającą się falę uderzeniową. Fala uderzeniowa jest oczywiście głównym czynnikiem rażącym podczas eksplozji. Dosłownie zmiata wszystko z powierzchni, co stoi na jej drodze. Ale zanim fala uderzeniowa dotrze do przeciwnika, zostaje on porażony promieniowaniem cieplnym, którego efektem jest gwałtowny wzrost temperatury. Promieniowanie rozprzestrzenia się z prędkością światła, więc dociera szybciej do celów niż wolniejsza fala uderzeniowa. Przyjrzyjcie się zamieszczonemu poniżej zrzutowi ekranu. Na skutek radiacji ciepła niektóre z obiektów – prawdopodobnie jakieś pojazdy – ulegają samozapłonowi. Widzimy wydostający się z nich ciemny dym, a dopiero po dłuższej chwili uderzenie fali uderzeniowej. Nic więc dziwnego, że po wybuchu bomby atomowej w Hiroszimie, po niektórych ludziach pozostały tylko wypalone cienie na ziemi… Wyparowali oni zanim zostali zmieceni przez falę uderzeniową.

Eksplozja bomby atomowej, wskazane obiekty płoną na skutek oddziaływania promieniowania cieplnego – Źródło: youtube.com/atomcentral

Artykuł Eksplozja bomby atomowej w zwolnionym tempie pochodzi z serwisu Eloblog.