Mała ręka cesarza Wilhelma II

Wilhelm II Hohenzollern był ostatnim cesarzem Cesarstwa Niemieckiego. To za jego panowania Niemcy były u szczytu swojej potęgi, i to również za jego panowania upadły z kretesem przegrywając I wojnę światową. W Cesarstwie Niemieckim tajemnicą poliszynela było to, że lewa ręka kajzera była niedowładna i źle rozwinięta. Jego lewa dłoń była mniejsza od prawej i miał on również problemy z jej poruszaniem. W dzisiejszych czasach nie byłoby to większym powodem do wstydu, ale nie w kajzerowskich Niemczech, gdzie osoba cesarza symbolizowała potęgę państwa. W tamtych czasach świat na dobre wkroczył już w epokę fotografii i filmu. Wilhelm II starał się więc ukryć swoją wadę przed obiektywami aparatów. Na większości zdjęć jego lewa ręka jest w jakiś sposób ukryta; albo zasłonięta za plecami, albo schowana w kieszeni, albo przykryta prawą dłonią. Jeżeli już była pokazywana to tylko w rękawiczce, która choć minimalnie optycznie niwelowała różnicę.

Cesarz Wilhelm II starał się ukrywać przed obiektywem swoją mniejszą i niedowładną rękę – Sekrety światowych przywódców i polityków

Wygolone boki Heinricha Himmlera

Powiadają, że wzorowy aryjczyk powinien być wysokim szczupłym blondynem. Wysokim jak Goebbels, szczupłym jak Göring i blondynem jak Hitler. Nie ma się co czarować. Lansowany wzór przedstawiciela rasy panów, nijak miał się do rzeczywistego wyglądu przywódców III Rzeszy. Jednym z dobrych przykładów był również szef SS, wszechwładny Reichsführer – Heinrich Himmler. Komu jak komu, ale to właśnie jemu, przywódcy nowej elity 1000-letniej Rzeszy, wypadało spełniać wygórowane wymogi. Himmler stosował specyficzną metodę, aby bardziej upodobnić swój wygląd do rasy panów. Otóż stosował bardzo mocno wygolone boki, które optycznie miały powiększać jego czoło. Wysokie czoło było jedną z cech rasy nordyckiej.

Reichsführer-SS Heinrich Himmler, jego wygolone boki zwiększały optycznie wysokość czoła

Wózek inwalidzki Franklina D. Roosevelta

Franklin Delano Roosevelt, 32. prezydent Stanów Zjednoczonych, cierpiał prawdopodobnie na chorobę Heinego-Medina. Z powodu częściowego paraliżu nóg do końca życia poruszał się na wózku inwalidzkim. Pierwsze problemy z chorobą pojawiły się u niego jeszcze na kilkanaście lat przed wyborem na prezydenta Stanów Zjednoczonych. Powiadają, że Amerykanie nie lubią, kiedy ich głowa państwa jest chora. Dlatego stan zdrowia kandydatów na urząd prezydenta poruszany jest często w wyborczych kampaniach. Otoczenie Roosevelta robiło wszystko, aby jego inwalidztwo nie przedostało się do szerokiej opinii publicznej. Istniała nieformalna umowa z fotografami, aby nie robić zdjęć prezydentowi na wózku inwalidzkim. Spotkania publiczne i przemowy były aranżowane tak, aby nie zdradzać zbytnio jego niepełnosprawności. „Oszustwo” w pewnym stopniu się udało, do końca jego życia większość obywateli USA nie zdawała sobie sprawy, że ich prezydent był niepełnosprawny.

Jedno z nielicznych zdjeć, na którym Franklin D. Roosevelt siedzi na wózku inwalidzkim – Foto: Margaret Suckley Źródło: Franklin Delano Roosevelt Library

Guz Kim Ir Sena

Kim Ir Sen, Wielki Wódz, Wieczny Prezydent Korei Północnej, wieloletni przywódca Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, również miał swoje sekrety. Kim Ir Sen z tyłu głowy, po prawej stronie szyi, miał sporych rozmiarów guza, którego istnienie skrzętnie ukrywano przed opinią publiczną. Fotografowie mieli zakaz wykonywania zdjęć z tej strony głowy koreańskiego wodza. W kraju totalnej dyktatury, gdzie każdy przejaw ludzkiego życia kontrolowany jest przez państwo, nie było to zadanie trudne. Ciekawostka. Kim Ir Sen dwukrotnie odwiedził Polskę. Po raz ostatni w roku 1984, przyjmowany był wtedy ze wszelkimi honorami przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Z jego wizyty zachowała się relacja filmowa opublikowana na YouTube. Obejrzyjcie uważnie. Również i polski realizator nigdy nie pokazywał Kim Ir Sena z tej strony głowy.

Jedno z nielicznych zdjęć Kim Ir Sena, na którym widać jego guz

Artykuł 4 sekrety światowych przywódców i polityków pochodzi z serwisu Eloblog.

Manewry Cesarskiej Armii

Początek XX wieku był niezwykle gorącym okresem w Europie. Cesarstwo Niemieckie, zjednoczone dzięki sprytnej polityce żelaznego kanclerza Otto von Bismarcka, było u szczytu swojej potęgi. Jednocześnie rosły napięcia w skomplikowanej strukturze sojuszy i układów zbudowanych przez Bismarcka, a które to przez ostatnie kilkadziesiąt lat gwarantowały stabilność w Europie. Z perspektywy Berlina szczególnie niepokojący był sojusz zawarty pomiędzy Francją i Rosją. Stawiał on Cesarstwo Niemieckie w niekorzystnej sytuacji – otoczenia z dwóch stron. Rosły więc napięcia i wzmagał się program zbrojeń, który to niechybnie prowadził Europę ku katastrofie. Jednym ze sposób „prężenia niemieckich muskułów” były ćwiczenia cesarskiej armii. Jedne z nich odbyły się we Wrocławiu w roku 1906, w ówczesnym Breslau.

Manewry wojskowe zostały zorganizowane z wielką pompą. Jako specjalny gość i obserwator został na nie zaproszony młody 31-letni Winston Churchill, który to już wtedy wyróżniał się wśród brytyjskich elit. Był zresztą znajomym brytyjskiego króla Edwarda VII, a który to z kolei był kuzynem niemieckiego cesarza Wilhelma II. Była to rodzina. W tamtym czasie większość europejskich rodzin królewskich była ze sobą w jakiś sposób spokrewniona i spowinowacona. Tylko społeczeństwu i żołnierzom wmawiało się istnienie ogromnych różnic między narodami, szczując siebie nawzajem. Wszak żołnierzowi, czy to niemieckiemu, czy to brytyjskiemu, należało coś powiedzieć, aby z ochotą umierał w błocie za interesy wąskiej kasty elit.

Wojskowa parada na ulicy Legnickiej we Wrocławiu 1906 rok – Źródło: dolny-slask.org.pl

Winston Churchill we Wrocławiu

Winston Churchill z zaproszenia skorzystał i do ówczesnego Breslau przyjechał. Zachowało się jedno poniższe zdjęcia, które to zostało prawdopodobnie przesłane do Churchilla przez samego Wilhelma II. Jako pamiątka i życzenia na nowy rok. Na fotografii widnieje podpis „With best wishes for a happy New Year 1907. William F. R.”.

Winston Churchill i kajzer Wilhelm II podczas ćwiczeń we Wrocławiu 1906 rok – Źródło: dolny-slask.org.pl

Tak oto pisał o swojej wizycie młody Winston Churchill we Wrocławiu.

„Wyjechałem do Breslau na manewry, które rzeczywiście robiły wrażenie. Z niemieckich szeregów emanuje ogromna prostota i siła, które nie pozostawiają obserwatora obojętnym; chociaż nie wydaje mi się, by zdawali sobie sprawę ze straszliwej siły swojej broni i współczesnych warunków walki, i sądzę, że w drobnych kwestia mogliby się wiele od naszego wojska nauczyć, to liczebność, jakość, dyscyplina i organizacja niewątpliwie stanowią cztery główne drogi do zwycięstwa.”

Winston Churchill 14 września 1906 roku – Mikrokosmos N. Davies str. 305

Później miał jeszcze napisać o niemieckiej armii.

„Ta armia jest straszliwą machiną. Czasami potrafią maszerować 35 mil na dobę. Jest ich tylu, co ziaren piasku w ocenie, a do tego mają do dyspozycji wszystkie współczesne udogodnienia. […] Choć wojna mnie pociąga i fascynuje umysł wielością niesłychanych sytuacji, z każdym rokiem czuje coraz głębiej […], jakim podłym i nikczemnym szaleństwem, barbarzyństwem jest to wszystko”

Winston Churchill – Mikrokosmos N. Davies str. 305

Zdjęcie Churchilla i Wilhelma II zostało wykonane prawdopodobnie na terenie dzisiejszego osiedla Gądów Mały, dawniej Klein Gandau. Kajzer ubrany w paradny mundur z pikielhaubą na głowie, wskazuje coś Churchillowi prawą ręką. Lewą rękę ma jak zwykle ukrytą, w tym przypadku pod płaszczem. Tajemnicą poliszynela w tamtym czasie było to, że Wilhelm II od dziecka ma zdeformowaną lewą dłoń… Dziś może wydawać się to błahostką, ale w tamtym czasie był to niemały powód do wstydu. Jak to przecież? Cesarz wielkiego Cesarstwa Niemieckiego może być nie w pełni sprawny, jakiś wybrakowany? Niektórzy sugerują, iż zdeformowana ręka kajzera była przyczyną jego kompleksów, poczucia niższości. A to wpłynęło na to, jakim był politykiem i przywódcą – kiepskim… Kajzer był niczym swoje Cesarstwo Niemieckie, z wierzchu błyszczące i wypolerowane, a w środku ze skazą, która to ostatecznie doprowadziła do upadku imperium.

Wilhelm II Hohenzollern i Winston Churchill we Wrocławiu

Po 6 latach od wspomnianych manewrów w Breslau rozpoczęto przygotowania do wojny. W stolicy Śląska miało znaleźć schronienie 390 tys. osób. W roku 1913, w 100-tną rocznicę wyzwolenia spod francuskiej okupacji, w mieście zorganizowano kampanie propagandowe mające na celu wzbudzenie nastrojów patriotycznych i wojennych. Ukończono również budowę nowoczesnej i modernistycznej hali wystawowej – wizytówki miasta, która to na cześć wspomnianej rocznicy nazwano Jahrhunderthalle – Halą Stulecia.

W takich okolicznościach nie dziwi więc fakt, że wybuch I wojny światowej ludność niemiecka przyjęła z ogromnym entuzjazmem. Szybko jednak mieszkańcy Wrocławia przestali mieć powody do zadowolenia. Na skutek brytyjskiej blokady Cesarstwo Niemieckie zaczęło borykać się z niedoborem surowców i produktów żywnościowych. Na ulicach Wrocławia pojawił się głód. Wprowadzono kartki żywnościowe na podstawowe produkty takie jak: mięso, mleko, masło, chleb itp. W trakcie Wielkiej Wojny populacja Wrocławia zmniejszyła się o ponad 130 tys. osób.

Breslau staje się Wrocławiem

Wybuch kolejnej, tym razem II wojny światowej, znowu postawił Brytyjczyków i Niemców po dwóch różnych stronach barykady. Tym razem Winston Churchill miał już o wiele więcej do powiedzenia, w końcu był jednym z przywódców aliantów. Zbiegiem okoliczności po latach przyszło mu współdecydować o losach śląskiego miasta, które dawniej odwiedził. Współdecydować o nowej polsko-niemieckiej granicy, tym samym o tym, czy Wrocław miał znaleźć się po stronie polskiej, czy w większości pozostać po stronie niemieckiej. Churchill był zagorzałym przeciwnikiem przekazania Wrocławia w polskie ręce. Dobitnie wyraził to w dość niewybrednych słowach: „Naprawdę byłoby szkoda napchać polską gęś niemiecką karmą do tego stopnia, że padnie na niestrawność”. Czy wpływ na stanowisko Churchilla miała jego wizyta sprzed 40 lat? Być może. W trakcie obrad konferencji poczdamskiej Churchill stracił jednak stanowisko premiera Wielkiej Brytanii. Dało to możliwość swobodniejszego decydowania o losach miasta przez Józefa Stalina. Stało się więc inaczej, niż życzył sobie Winston Churchill.

Artykuł Winston Churchill we Wrocławiu pochodzi z serwisu Eloblog.