Interaktywna mapa została przygotowana przez firmę TeleGeography. Jak podaje firma, przebieg kabli przedstawionych na mapie obejmuje wszystkie aktywne międzynarodowe i krajowe kable telekomunikacyjne. Wśród zaznaczonych na mapie są również te w trakcie budowy lub planowania, ale już na ukończeniu. Stan na grudzień 2015 roku. TeleGeography podkreśla, że przebieg sieci podmorskich kabli jest tylko stylizowany i nie pokazuje ich dokładnej fizycznej lokalizacji. Tak samo stylizowany jest podział politycznych granic państwowych.

Interaktywna mapa dostępna jest pod tym linkiem.

Interaktywna Mapa Sieci Podwodnych Kabli – Źródło: www.telegeography.com

Specjalistą w tej dziedzinie nie jestem, więc nie będę się rozpisywał na temat kabli i mapy. Trzeba się wczytać w informacje na niej przedstawione. Z zamieszczonych grafik wygląda na to, że najwięcej połączeń (69 par kabli) położonych jest na trasie transatlantyckiej, pomiędzy Europą i Ameryką Północną.

Ciekawostka historyczna. Pierwsze kablowe transatlantyckie połączenie uruchomiono już w roku 1858. Kabel położony został na trasie pomiędzy zachodnią Irlandią, a wschodnim wybrzem Nowej Fundlandii. Pierwszą wysłaną wiadomością pomiędzy Europą i Ameryką Ponocną, były gratulacje od królowej Victorii przesłane do prezydenta Stanów Zjednoczonych Jamesa Buchanana. Było to 16 sierpnia 1858 roku. Zrewolucjonizowało to sposób komunikacji między kontynentami, gdyż do tego momentu wiadomości można było przesłać tylko statkiem. A to trwało ponad tydzień. Pierwszy transatlantycki kabel zredukował ten czas od kilku minut.

Pierwszy transatlantycki kabel telekomunikacyjny

Artykuł Interaktywna mapa sieci podwodnych kabli pochodzi z serwisu Eloblog.

Schweidnitz I – Podziemna stacja w Świdnicy

Kilka słów uzupełnienia na temat stacji i sieci telekomunikacyjnej. Niemcy naprawdę starannie ukryli swoją stację wzmacniakową (amplifikatornię) w podziemiach świdnickiej willi, tak aby zapewnić jej maksymalne bezpieczeństwo. Jej wojenne losy są prawie całkowicie nieznane. W Internecie można natrafić na schematyczny plan rozmieszczenia kabli telekomunikacyjnych w tym rejonie. Wydaje się on pokrywać z informacjami podanymi w prasie w roku 1947, a także w późniejszych latach.

Schemat sieci kabli telekomunikacyjnych na Dolnym Śląsku ze stacjami Schweidnitz I i II

Powstaje naturalne pytanie o ewentualny związek stacji wzmacniakowej z kompleksiem Riese w Górach Sowich. Byłoby to logiczne rozwiązanie, aby wykorzystać to, co już zostało wcześniej przygotowane. Okazuje się, że w Rzeczce powstała druga stacja (ewentualnie centrala), która został oznaczona, jako Schweidnitz II. Po wojnie na terenie Gór Sowich aktywnie działało Przedsiębiorstwo Poszukiwań Terenowych, które prowadziło zakrojony na szeroką skalę szaber poniemieckiego mienia. W tym bardzo istotne były kable ukryte pod ziemią, ze względu na wartościową miedź wykorzystaną do ich produkcji. W roku 1949 pracownik PPT Aleksander Nawrocki sporządził odręczny szkic sieci telekomunikacyjnej w Górach Sowich. Według relacji został on sporządzony na podstawie planów niemieckich. Na planie uwzględniona jest również stacja wzmacniakowa w Świdnicy, oraz stacja w Rzeczce (wtedy używana nazwa Górki). Na podstawie planów, które uzyskało PPT, udało się wydobyć i pozyskać ponad 21 km kabli w tym rejonie.

Mapa niemieckiej sieci telekomunikacyjnej w Górach Sowich – Tajemnica Riese J. M. Kowalski, R. J. Kudelski, Z. Rekuć str. 95

Stacja wzmacniakowa po wojnie

Zaskakujące jest to, że tuż po wojnie pojawił się artykuł w regionalnej prasie na temat stacji w Świdnicy. Artykuł zatytułowany został „Zakład telekomunikacyjny pod ziemią, 500 rozmów telefonicznych równocześnie” i ukazał się na łamach Dziennika Zachodniego. Jednak artykuł nie precyzował dokładnej lokalizacji stacji… Także prawdopodobnie nie została ona w pełni zdekonspirowana. Był początek 1947 roku. Oto fragment tego artykułu.

„Niemcy, przygotowując wojnę z całym światem, zdawali sobie dobrze sprawę z tego, że ich miasta, wsie, a przede wszystkim ważne pod względem wojskowym obiekty będą celem słusznego odwetu lotnictwa sojuszników. Starali się też ukryć je jak najstaranniej przed okiem lotnika, rozmieszczając czy to wśród dzielnic mieszkaniowych, czy też budując w specjalnych schronach podziemnych. […] W 1939 roku zbudowali Niemcy ogromną, nowoczesne urządzoną i starannie pod ziemią ukrytą stację wzmacniakową dla kabli telefonicznych i telegraficznych dalekosiężnych w Świdnicy na Dolnym Śląsku. […] Wąskimi piwnicznymi schodami schodzi się do podziemnych sal, przykrytych przeszło metrowym stropem żelbetonowym i grubą warstwą piasku. Przez również żelbetonowe, hermetyczne zamykane drzwi ochronne od ognia i gazu, wchodzimy najpierw do niewielkiej sali, w której zbiega się sześć kabli telefonicznych dalekosiężnych. Dwa z nich biegną w kierunku na Katowice, łącząc się z liniami na Lwów. Inne kierują się przez Legnicę na Berlin, przez Jelenia Górę na Drezno i wreszcie na Wrocław i Wałbrzych. Najgrubsze z tych kabli liczą po 102 pary przewodów, łącznie zaś zawierają one ponad 500 par przewodów i w okresie pełnej działalności umożliwiły przeprowadzenie tyluż równocześnie, bliższych i dalszych rozmów telefonicznych. […]”

Artykuł „Dziennika Zachodniego” 6.02.1947 r. – Podziemne Tajemnice Gór Sowich B. Rdułtowski str. 60

Po wojnie obiekt został przejęty przez Ministerstwo Łączności. Jak ważna była stacja wzmacniakowa świadczy choćby to, że w momencie wybuchu stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku, obiekt został przejęty i zabezpieczony przez wojsko już dzień wcześniej 12 grudnia. W latach 90 obiekt był zarządzany przez Telekomunikację Polską. Stacja została zlikwidowana na początku XXI wieku. Dziś większość sprzętu jest już zdemontowane. Zachowało się jednak kilka oryginalnych urządzeń m.in. silnik Diesla, filtry powietrzna, zbiorniki na paliwo itp. Jeżeli się nie mylę, obecnie budynek wystawiony jest na sprzedaż.

Stacja Wzmacniakowa w Świdnicy

Stacja Wzmacniakowa w Świdnicy – Schweidnitz I

Pod tym ogródkiem znajdują się również pomieszczenia stacji

System okien, które doświetlały wnętrza amplifikatorni

Wejście do podziemi stacji wzmacniakowej w Świdnicy

System filtrów, które zapewniały ochronę przed atakiem broni chemicznej

System filtrów, które zapewniały ochronę przed atakiem broni chemicznej

Ślinik Diesla marki Deutz A6M234

Ślinik Diesla marki Deutz A6M234

Zbiorki na paliwo do silnika Diesla

Puste podziemne pomieszczenia, w których były urządzenia. Jest jasno dzięki systemowi doświetlenia.

WSPÓŁPRACA

Sztolnie Walimskie
www.sztolnie.pl

Specjalne podziękowanie dla Stowarzyszenia Labiryntarium, dzięki któremu miałem możliwość zwiedzać to niezwykłe miejsce.

BIBLIOGRAFIA

1. Tajemnica Riese – Jacek M. Kowalski, Robert J. Kudelski, Zbigniew Rekuć
2. Podziemne Tajemnice Gór Sowich – Bartosz Rdułtowski
3. http://www.labiryntarium.pl/index.php/7gmin/gminaswidnica/118-amplifikatornia.html
4. http://odkrywca.pl/index1.php?action=artykuly&artykul=kabel_z_rzeczki

Literatura i książki o Riese

Archiwalne Zdjęcia

1. Zdjęcia z III Rzeszy – das Bundesarchiv
   www.bundesarchiv.de
2. Zdjęcia stacji – zbiory prywatne

Artykuł Tajna podziemna stacja wzmacniakowa w Świdnicy pochodzi z serwisu Eloblog.