Nie brakuje w Polsce miejsc pięknych i urokliwych. Położone w dolinie Dunajca czorsztyński i niedzicki zamek, dawniej po obu stronach strzegące granicy polsko-węgierskiej, należą do jednych z najcenniejszych krajobrazów kulturowych Polski. Razem z wybudowanym w XX wieku sztucznym zbiornikiem, zwanym Jeziorem Czorsztyńskim, stanowią dziś prawdziwe skarby turystyczne regionu.

Zamek Dunajec w Niedzicy

Zamek w Niedzicy, zwany również Zamkiem Dunajec, położony jest we wsi Zamek-Niedzica na prawym brzegu Jeziora Czorsztyńskiego (patrząc w kierunku biegu Dunajca). Powszechnie podaje się, że zamek wybudowany został w I połowie XIV wieku przez ród Berzeviczych, jako warownia broniąca północnej granicy Węgier. Pierwsza pisemna wzmianka o obiekcie pochodzi z 1325 roku. Wzniesiono wówczas zamek górny, który być może stanął w miejscu istniejącego już wcześniej drewniano-ziemnego grodu. Przez wieki zamek pozostawał we władaniu węgierskich rodów. W 1412 roku na zamku miała miejsce wypłata 37 tys. kop srebrnych groszy praskich królowi niemieckiemu i węgierskiemu Zygmuntowi Luksemburskiemu przez króla polskiego Władysława Jagiełłę. Jako zastaw (zabezpieczenie) za pożyczkę Zygmunt Luksemburski przekazał stronie polskiej część Spiszu z 16 miastami, tzw. zastaw spiski. Zastaw nie obejmował Zamku Dunajec, który pozostał dalej w rękach Węgrów. W późniejszych wiekach zamek był kilkukrotnie rozbudowywany i przebudowywany. Ważniejsza rozbudowa miała miejsce za czasów Jerzego Horwath’a pod koniec XVI wieku, kiedy wzniesiono zamek średni i przebudowano zamek dolny. Wówczas Zamek Dunajec nabrał charakteru renesansowej rezydencji.

Po zakończeniu I wojny światowej zamek w Niedzicy znalazł się na terytorium II Rzeczpospolitej. Do 1945 roku był własnością węgierskiej rodziny Salamonów (w zamku mieszkali do 1943 roku). Po zakończeniu wojny zdewastowany Zamek Dunajec został przejęty przez Skarb Państwa. W 1949 roku zamek został przekazany Stowarzyszeniu Historyków Sztuki, na obiekcie rozpoczęto również prace restauratorskie i konserwatorskie. Obecnie zamek udostępniony jest do zwiedzania i pozostaje jedną z największych atrakcji Jeziora Czorsztyńskiego i Spiszu.

Zamek w Czorsztynie

Zamek w Czorsztynie położony jest na drugim brzegu jeziora, naprzeciw Zamku Dunajec. Zamkowe kalendarium podaje, że już w XIII wieku istniał w tym miejscu gród o nazwie Wronin, którego wzniesienie należy wiązać z akcją kolonizacyjną ziemi sądeckiej zapoczątkowaną przez księżną Kingę (żonę Bolesława Wstydliwego). Na przełomie XIII/XIV wieku miała powstać również cylindryczna wieża typu stołp (już nieistniejąca). Pierwsza pisemna wzmianka o zamku pochodzi z 1320 roku. Około 1320–1335 roku warownia została przejęta przez króla Władysława Łokietka lub jego syna Kazimierza Wielkiego, a ten ostatni rozbudował ją przekształcając w pełnoprawny murowany zamek. Budowę murowanego zamku należy wiązać z zabezpieczeniem południowej granicy Królestwa Polskiego, kontrolą doliny Dunajca i przebiegających szlaków handlowych. Od tego momentu warownia stała się zamkiem królewskim, obsadzanym przez króla zaufanym starostą. Jak inne tego typu budowle, również i zamek w Czorsztynie był kilkukrotnie przebudowywany. Te ważniejsze miały miejsce w latach 1472–1488 (za króla Kazimierza Jagiellończyka), 1616–1643 (za starosty Jana Baranowskiego) i 1667–1680 (za starosty Otto Fryderyka Felkersamba). W czasie I rozbioru Polski zamek został przejęty przez Austriaków. W 1790 roku od uderzenia pioruna wybuchł pożar, który zapoczątkował stopniowe popadanie zamku w ruinę.

Do 1945 roku zamek w Czorsztynie był w rękach rodziny Drohojowskich, których dobra po wojnie zostały znacjonalizowane. Od 1989 roku właścicielem zamku został Pieniński Park Narodowy, a w 1996 roku obszar wokół zamku formalnie włączono do parku. Dziś odrestaurowane ruiny czorsztyńskiego zamku są udostępnione do zwiedzania.

Jezioro Czorsztyńskie – Zapora i zbiornik Niedzica-Czorsztyn

Budowa zapory wodnej i zespołu zbiorników na Dunajcu na zawsze zmieniła okoliczny krajobraz. Pierwsze pomysły spiętrzenia wód Dunajca pojawiły się już na początku XX wieku. Wówczas były konsultowane ze znanym i cenionym hydrotechnikiem Gabrielem Narutowiczem (przyszłym pierwszym prezydentem II RP). W dwudziestoleciu międzywojennym ponownie wrócono do koncepcji budowy zapory, głównie ze względu na powodzie nawiedzające Podhale. Zbiornik i zapora miały stanowić ochronę przeciwpowodziową dla doliny Dunajca. Nie zostały one jednak zrealizowane ze względu na wybuch wojny. Do pomysłów powrócono w 1964 roku. Od samego początku budowa zapory borykała się z wieloma problemami i kilkukrotnie zmieniano jej założenia projektowe. Budziła również sporo kontrowersji ze względu na zbytnią ingerencję w środowisko, konieczność wysiedlenia części ludności i zalania okolicznych wsi. Ostatecznie prace rozpoczęto w 1975 roku, a jej budowę ukończono dopiero w 1997 roku. W wyniku osadzenia zapory powstał zbiornik Czorsztyn-Niedzica, zwany potocznie Jeziorem Czorsztyńskim, o całkowitej pojemności 234,5 mln m3. Poniżej ulokowano drugą, mniejszą zaporę, tworząc zbiornik Sromowce Wyżne. Przy zaporach wybudowano również elektrownie wykorzystujące moc spiętrzonej wody Dunajca.

Do dziś ciężko jest jednoznacznie ocenić powstanie zapory i sztucznego zbiornika. Do korzyści należy zaliczyć ochronę przeciwpowodziową, wykorzystanie potencjału energetycznego rzeki i uregulowanie poziomów wody Dunajca. Powstanie Jeziora Czorsztyńskiego na pewno również zwiększyło atrakcyjność turystyczną okolicznych terenów. Natomiast do skutków negatywnych należy zaliczyć zniszczenie naturalnego i kulturowego krajobrazu doliny Dunajca, likwidację zachodnich obrzeży Pienińskiego Parku Narodowego, a także powstanie dróg i przesyłowych linii energetycznych ingerujących w środowisko. Podczas budowy zbiornika zlikwidowano również część wielowiekowego osadnictwa wiejskiego, których fragmenty miały znaleźć się na dnie jeziora, m.in. przesiedlono jedną całą wieś Maniowy, zalaniu uległ również zespół dworski w Czorsztynie położony poniżej zamku.

Pomimo wszystko powstanie kontrowersyjnego zbiornika dodaje smaczku historii tych terenów, których i tak burzliwe losy nasyciły region niezwykłymi zabytkami. Zabytkami położonymi w otoczeniu pięknej przyrody i urokliwych krajobrazów.

Mapa okolicy zamków w Niedzicy i Czorsztynie

Artykuł Dwa zamki i jezioro – Niedzica i Czorsztyn pochodzi z serwisu Eloblog.

Muzeum Lotnictwa w Krakowie

W te wakacje spełniłem jedno z moim dawnych dziecięcych marzeń. Odwiedziłem Muzeum Lotnictwa w Krakowie. Wiem, może marzenie nie było zbyt wygórowane, ale jako dzieciak interesujący się lotnictwem wojskowym zawsze chciałem tu przyjechać. Jako młody chłopak sklejałem modele, jeździłem na pokazy lotnicze, ale nigdy nie odwiedziłem muzeum, które tak de facto powinien odwiedzić każdy fan lotnictwa. A to ze względu na niezwykle bogate zbiory statków powietrznych jakie posiada w swojej kolekcji Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie. Truizmem byłoby pisać, że znajdują się tutaj samoloty warte odwiedzenia. Jedyny ocalały z pożogi wojennej myśliwiec PZL P.11 to nie tylko bezcenny eksponat, ale i również symbol samotnej walki polskich lotników z niemieckim najeźdźcą we wrześniu 1939 roku. Brytyjski samolot myśliwski Spitfire to wręcz legenda II wojny światowej. Takie właśnie rarytasy znajdziemy w krakowskim muzeum. W zbiorach Muzeum Lotnictwa w Krakowie znajdziemy również przykłady polskiej myśli technicznej, jak już wspomniany PZL P.11, czy powojenne konstrukcje TS-11 Iskra i PZL I-22 Iryda. Oprócz eksponatów przedwojennych znajdziemy również masę samolotów z okresu tzw. zimnej wojny. Głownie oczywiście produkcji radzieckiej, gdyż takie maszyny wykorzystywało polskie powojenne lotnictwo. Oprócz samolotów spod znaku czerwonej gwiazdy znajdziemy również kilka ciekawych zachodnich konstrukcji.

Wejście do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

Przed wejściem do muzeum samoloty polskiej konstrukcji TS-11 Iskra

Polski samolot myśliwski PZL P.11c, symbol obrony polskiego nieba w kampanii wrześniowej 1939 roku

Samolot myśliwski Supermarine Spitfire LF Mk.XVIE w barwach polskiego 308. Krakowskiego Dywizjonu Myśliwskiego

Niemiecki myśliwiec Messerschmitt Bf 109G-6

Duża część wystaw poświęcona jest historii lotnictwa, a ta nieodłącznie związana jest z losami I i II wojny światowej – Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

N wystawach znajdziemy również dawne umundurowanie…

…jak i współczesne kombinezony pilota

Samolot Lockheed F-104 Starfighter

Oprócz zabytków techniki lotniczej zgromadzonych w hangarach muzeum lotnictwa posiada również bogatą ekspozycję zorganizowaną na zewnątrz.

Część ekspozycji samolotów znajduje się na zewnątrz – Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

Muzeum lotnictwa zlokalizowane na terenach dawnego lotniska

Samolot rozpoznawczy produkcji szwedzkiej SAAB AJSF-37 Viggen

Francuski samolot Dassault Mirage 5 BA

Amerykański samolot myśliwsko-bombowy F-105D Thunderchief, którym latał Amerykanin polskiego pochodzenia Donald Kutyna

Brytyjski samolot szturmowy pionowego startu i lądowania Harrier

Samolot myśliwski Lim-2 (MiG-15 Bis) – Radziecki samolot produkowany w Polsce na licencji

Samolot myśliwski Lim-5 (MiG-17)

Samolot produkcji radzieckiej MiG-21 Bis – MiGi-21 stanowiły dawniej trzon polskiego lotnictwa myśliwskiego

Samolot myśliwski MiG-21 MF

Samolot myśliwski MiG-29 UB (wersja szkolno-bojowa)

Samolot myśliwsko-bombowy Su-22 M4

Samolot polskiej konstrukcji PZL I-22 Iryda

Amerykańska konstrukcja DC-3 produkowana w ZSRR jako Li-2

Niemiecki samolot transportowy Junkers Ju-52

Informacje na temat zwiedzania muzeum znajdują się na stronie www.muzeumlotnictwa.pl.

Mapa Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

Artykuł Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie pochodzi z serwisu Eloblog.

Film Show Me Poland

Doceniam takie produkcje, gdyż ich stworzenie wymaga sporo wysiłku i czasu. Warto choćby wziąć pod uwagę mnogość lokacji ukazanych na filmie, od Tatr po Morze Bałtyckie. Ujęcia do filmu były zbierane przez około rok, kilkadziesiąt różnych wypadów, krótszych i dłuższych. Niektóre z ujęć były selekcjonowane na bieżąco, inne już przy montażu filmu. Całość była montowana od kwietnia tego roku. Autorzy filmu pragnęli uchwycić klimat polskiego folkloru, niezwykłych słowiańskich tradycji, potęgi zamków, imponujących kościołów i miast z duszą. Nie zabrakło również dobrego polskiego jedzenia i dzikiej przyrody: gór morza, jezior i lasów. Myślę, że udało się uchwycić to co istotne i najważniejsze, w krótkim kilkuminutowym filmie, który z powodzeniem może być również wizytówką poza granicami kraju.

Kadr z filmy, ruiny zamku w Mirowie – Źródło: www.youtube.com

Kadr z filmy, panorama Warszawy – Źródło: www.youtube.com

O autorach

Tak oto autorzy piszą o swoim projekcie:

Dla nas życiową pasją są podróże, które dają nam szanse na zgłębienie najdalszych zakątków świata, mistycznych kultur i poznawanie samych siebie. „Show Me Poland”, to efekt złapania w żagle pomyślnego wiatru, po stworzeniu projektu AmazingAsia.pl. Z każdą kolejną podróżą, uświadamialiśmy sobie, że uczucia towarzyszące nam podczas powrotu do Polski, są jednymi z tych, za które tak bardzo kochamy dalekie wyprawy. Podróże pozwoliły nam odkryć w sobie jeszcze większą miłość do Polski. Każda okazja, przy której mogliśmy opowiedzieć napotkanym obcokrajowcom o naszym pięknym kraju, coraz bardziej napędzała nas do działania i do stworzenia projektu „Show Me Poland”. […]

Strona www projektu: showmepoland.com
Facebook: www.facebook.com/ShowMePoland
Instagram: www.instagram.com/showmepoland

Artykuł Show Me Poland – Krótki film ukazujący piękno Polski pochodzi z serwisu Eloblog.

Szczegółowa mapa Polski przed rozbiorami

Mapa ta nie pochodzi z ówczesnych czasów przed rozbiorami, ale została wydana znacznie później, bowiem w roku 1895. Autorem tej mapy jest Jan Babirecki, a wydawcą Spółka Wydawnicza Polska z siedzibą w Krakowie. Pod zdjęciem umieszczam linki z dostępem do pełnej rozdzielczości mapy.

Mapa Polski w 1771 roku – Autor: Jan Babirecki Rok wydania: 1895

Szczegółowa mapa Polski dostępna jest w dużej rozdzielczości 13437×14880 pikseli (23,5 MB). Można ją pobrać ze stron mapywig.org, skorzystać z linku na MEGA albo pobrać z mojego serwera. Uwaga, mapa jest w bardzo dużej rozdzielczości i pobieranie na mapywig.org może zawiesić przeglądarkę. Jeżeli mapa nie będzie dostępna w obu tych linkach, to proszę o pozostawienie informacji w komentarzach, postaram się to naprawić.

Podział Rzeczypospolitej Obojga Narodów

Mapa przedstawia klasyczny podział Rzeczypospolitej Obojga Narodów na dwie części – prowincje – Koronę (Polskę) i Litwę (Wielkie Księstwo Litewskie). Pod pojęciem Korony rozumiano tak de facto Wielkopolskę i Małopolskę. Prowincje Rzeczypospolitej Obojga Narodów były dalej podzielone na województwa, powiaty i ziemie. Szczegółowe podziały prowincji rozpisane są na podziałce na samym dole mapy. Przekopiowałem je również poniżej.

Podział Prowincji Małopolskiej

Podział Prowincji Wielkopolskiej

Podział Prowincji Litewskiej – Wielkie Księstwo Litewskie

Artykuł Szczegółowa mapa Polski z 1771 roku pochodzi z serwisu Eloblog.

Szlak Orlich Gniazd – Początek Częstochowa

Nie trzeba specjalnych przygotowań, gdyż miejsc pod namiot jest co niemiara. Jedynie jeśli lubicie ciut lepsze wygody, to o łóżko trzeba zadbać już wcześniej. Ja rozpoczynam szlak od Częstochowy, a dokładnie od Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny na Jasnej Górze. Miejsca do którego rok rocznie przybywają pielgrzymki z całej Polski i nie tylko. Jasna Góra słynie z bogatej historii m.in. obrony przed Szwedami z XVII w i Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego w 1956 roku, lecz przede wszystkim jest miejscem kultu obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej.

Częstochowa – Foto: Grzegorz Posała

Zamek w Olsztynie k. Częstochowy

Zamek w Olsztynie oddalony o 16 km od Częstochowy, to pierwsze XIII-wieczne ruiny zamkowe na Szlaku Orlich Gniazd. Usytuowane są na wzniesieniu, dzięki czemu widać je już z trasy dojazdu do Olsztyna. Bilet wstępu na teren zamku kosztuje 3,50 zł, a do zwiedzenia zachowało się niewiele, jak ruiny wieży, wejście na wieże widokową oraz pozostałości murów obronnych.

Zamek w Olsztynie – Szlak Orlich Gniazd – Foto: Grzegorz Posała

Zamek w Olsztynie – Foto: Grzegorz Posała

Zamek Ostrężnik

Ruiny zamku w rezerwacie „Ostrężnik” są najmniej poznanym zamkiem na całym szlaku. Wapienne wywierzyska i baszta to najbardziej widoczne pozostałości i dowody, iż w obecnym rezerwacie bukowym był kiedyś zamek.

Ruiny zamku i rezerwat „Ostrężnik” – Foto: Grzegorz Posała

Ruiny zamku i rezerwat „Ostrężnik” – Foto: Grzegorz Posała

Zamek w Mirowie

O zamku w Bobolicach, jak i o zamku w Mirowie, krąży wiele legend. Jedna z nich opowiada o dwóch braciach (Bobol i Mir), którzy byli tak zżyci ze sobą, iż wybudowali podziemny korytarz łączący oba zamki. Legenda opowiada również o nieszczęśliwiej miłości obu braci do jednej kobiety, która została zamurowana przez jednego z braci, gdy ten dowiedział się o zdradzie z drugim.

Zamek w Mirowie – Szlak Orlich Gniazd – Foto: Grzegorz Posała

Jeśli lubicie poranne wędrówki polecam udać się od Mirowa do Bobolic, pieszo szlakiem łączącym oba te zamki. Wschodzące słońce w zamkowej otoczce zapewne pozostanie na długo w Waszej pamięci.

Zamek Bobolice o wschodzie słońca – Foto: Grzegorz Posała

Zamek w Bobolicach

Bobolice dzieli od Mirowa zaledwie 1,5 km drogi, oba zamki są w posiadaniu Państwa Laseckich. Zamek w Bobolicach dzięki senatorowi Laseckiemu nabrał bajkowego wyglądu, choć niektórzy z historyków maja mu za złe, iż fałszuje prawdę historyczną tego miejsca. Zamek jednak robi wrażenie na odwiedzających to miejsce gościach nie tylko z Polski. Wnętrze zamku jest dostępne dla zwiedzających (opłata 15 zł), ukazuje komnaty z dawnych lat, repliki zbroi i broni, a także kaplicę władcy zamku.

Zamek Bobolice – Foto: Grzegorz Posała

Zamek Bąkowiec

Zamek Bąkowiec w Morsku położony jest przy wyciągu narciarskim. W czasach PRLu utworzono w bliskiej odległości od niego ośrodek wypoczynkowy oraz owy wyciąg narciarski. Choć z pewnością jest to kontrowersyjne usytuowanie, to taką sytuację spotkamy właśnie w tym zamku. Ruiny zamku niszczeją z każdym rokiem i nie są dostępne do zwiedzania wnętrza zamku. Możemy udać się za to w wyznaczoną, choć zaniedbaną, ścieżkę edukacyjną wokół ruin.

Zamek Bąkowiec w Morsku – Foto: Grzegorz Posała

Zamek Ogrodzieniec i gród na Górze Birów

Docierając do Podzamcza, czyli zamku Ogrodzienieckiego, zauważymy okazałe ruiny zamkowe, a także wykorzystane możliwości komercyjne tego miejsca. Różnego rodzaju stragany, straganiki, gdzie można nabyć typowe rycerskie rekwizyty, miecze, tarcze i inne zabawki, które z pewnością ucieszą nasze pociechy. Już same wejście do ruin zamkowych zrobi na nas wrażenie, a cała infrastruktura zamkowa i ukazane piękno tego miejsca z pewnością da nam wiele radości. W pobliżu także polecam odwiedzić gród na górze Birów – zrekonstruowany w 2008 roku. Góra Birów jest również dostępna dla aktywnych wspinaczy.

Podzamcze Gród na Górze Birów – Foto: Grzegorz Posała

Zamek Ogrodzieniec – Szlak Orlich Gniazd – Foto: Grzegorz Posała

Pałac w Pilicy

Choć Pałac w Pilicy nie wygląda dziś, jak inne pozostałe zamki czy ruiny na Szlaku Orlich Gniazd, to wlicza się on jako zamek, gdyż w XV wieku była to posiadłość o czterdziestu komnatach, otoczona fortyfikacjami z sześcioma bastionami. Dziś jednak zobaczymy popadającą w ruinę posiadłości, a na otaczający ogród wraz z zamkiem jest oficjalny zakaz wstępu.

Pałac w Pilicy – Foto: Grzegorz Posała

Pałac w Pilicy – Foto: Grzegorz Posała

Zamek Pilcza

Zamek Pilcza usytuowany jest na wzgórzu wapiennym porośniętym przez buk i grab, można go zauważyć z daleka dzięki wybudowanej już w XIII wieku wysokiej wieży. Obecnie pozostały ruiny zamkowe, na których prowadzone są intensywne prace konserwatorsko-budowlane niepozwalające na bliższe poznanie pozostałości zamku w Smoleniu.

Zamek Pilcza w Smoleniu – Szlak Orlich Gniazd – Foto: Grzegorz Posała

Zamek w Bydlinie

Bydlin to obecnie wieś, w której w XIV wieku postawiono strażnice. Przez lata została ona rozbudowana do miana zamku, który został następnie w XVI wieku przebudowany na kościół. Najazdy szwedzkie spowodowały jednak rozgrabienie posiadłości. Dziś na miejscu zobaczymy tylko rozpadające się wysokie mury zamkowe usytuowane wśród gęstego lasu.

Zamek w Bydlinie – Szlak Orlich Gniazd – Foto: Grzegorz Posała

Zamek w Rabsztynie

Zamek w Rabsztynie usytuowany na wapiennej skale, to kolejna warownia, na której są prowadzone obecnie prace zabezpieczające i przywracające dawny blask tego zamku. Wstęp na teren zamku jest możliwy po opłaceniu biletu wstępu (4 zł), dzięki któremu można wejść na sam szczyt wieży zamkowej i obejrzeć panoramę okolic Rabsztyna. Tuż przed zamkiem znajduje się chata Antoniego Kocjana, wybitnego konstruktora szybowcowego i szefa wywiadu lotniczego AK, który odkrył tajemnice niemieckich broni V1 i V2.

Zamek w Rabsztynie – Szlak Orlich Gniazd – Foto: Grzegorz Posała

Zamek w Rabsztynie – Foto: Grzegorz Posała

Zamek Pieskowa Skała

Zamek Pieskowa Skała, jak sama nazwa wskazuje usytuowany jest na skale wapiennej, jednej z piękniejszych w Dolinie Prądnika. Zamkowi, dzięki dużym nakładom finansowym, został przywrócony dawny blask renesansowej magnackiej siedziby. Dziś znajduje się tam siedziba filii Muzeum Zamku Królewskiego na Wawelu. Tuż przy zamku jest usytuowana najbardziej wyróżniająca się skała jury – Maczuga Herkulesa.

Zamek Pieskowa Skała – Szlak Orlich Gniazd – Foto: Grzegorz Posała

Maczuga Herkulesa – Foto: Grzegorz Posała

Zamek w Ojcowie

Zamek w Ojcowie wzniesiony został przez Kazimierza Wielkiego w XIV wieku, dziś nie przypomina swej dawnej świetności. Pozostała tylko brama, wieża, studnia oraz nikłe resztki murów. We wnętrzu bramy utworzono niewielką wystawę zdjęć ukazujących dawny wygląd zamku w Ojcowie.

Zamek w Ojcowie – Szlak Orlich Gniazd – Foto: Grzegorz Posała

Zamek w Korzkwi

Przedostatni na Szlaku Orlich Gniazd to zamek w Korzkwi, usytuowany na górze Korzkiew. Obecnie w częściowo odrestaurowanym zamku znajduje się hotel, lecz prace rekonstrukcyjne wciąż trwają. Zamek, jak większość z szlaku, został wzniesiony już w XIV wieku, a budowla była idealnie dopasowana do form skalnych. Niestety zamek ze względu na swój komercyjny charakter nie jest dostępny dla zwiedzających.

Zamek w Korzkwi – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Jakub Hałun

Zamek Królewski na Wawelu

Końcowym przystankiem na Szlaku Orlich Gniazd jest Kraków, a dokładnie Wawel, który jest najokazalszym zamkiem na całym szlaku. Jego pierwsze drewniane konstrukcje powstały już przed X wiekiem, a murowany i okazały zamek powstał za panowania Władysława Łokietka. Władysław Jagiełło podwyższył mury obwodowe, a dwie najwyższe wieże Wawelu wzniósł Kazimierz Jagiellończyk. Za panowania Zygmunta Starego średniowieczną rezydencję rozpoczęto przebudowywać na nową renesansową i obecnie z tego czasu pochodzi współczesny wygląd zamku.

Zamek Królewski na Wawelu – Szlak Orlich Gniazd – Foto: Mireq

Szlak Orlich Gniazd to jedna z najciekawszych tras pieszych, rowerowych i samochodowych w całej Polsce. Warto poświęcić jej weekend, majówkę lub dłuższy urlop wakacyjny i odkryć samemu urok tego szlaku. Poniżej mapa Szlaku Orlich Gniazd z zaznaczonymi obiektami.

Artykuł Szlak Orlich Gniazd – Mapa zamków pochodzi z serwisu Eloblog.

Historia zatopionych miejsc w Polsce

Postanowiłem opisać historię kilku niezwykłych zatopionych miejsc w Polsce. Wybrałem cztery miejsca, których wspólnym mianownikiem było zalanie bądź zatopienie. Nie jest takich miejsc w Polsce dużo. Jeżeli znacie jeszcze jakieś podobne historie, zapraszam do pozostawienia komentarza. Pozdrowienia dla Moniki, która zainspirowała mnie do napisania tego artykułu. 🙂

Wineta – Słowiańska Atlantyda

Pierwsze z zatopionych miejsc związane jest z legendą o niezwykłym nadbałtyckim porcie. Według tych legend i rożnych źródeł, w rejonie ujścia Odry miał istnieć dawniej potężny i bogaty gród zwany Winetą. Gród ten położony był nad Bałtykiem, a dzięki portowi oraz dogodnej lokalizacji rozwijał handel i bogacił się już od najdawniejszych wieków. Tu krzyżowały się dwa ważne szlaki handlowe, odrzański i bałtycki. Według doniesień Wineta była zamieszkiwana przez Słowian – pogan, ale nie brakowało tu również innych ludów. Mieszkańcy Winety szybko się bogacili, a gród osiągnął spore rozmiary, jak na ówczesne standardy. Jego istnienie zostało przerwane nagle w wyniku jakiegoś wydarzenia lub kataklizmu. Według legend Winieta została zatopiona, być może na skutek gniewu bogów oburzonych przepychem i wystawnym życiem mieszkańców grodu. Podstawowe pytanie dotyczy położenia legendarnej Winety, gdyż współcześnie nie jest ono nam znane. Na mapie Pomorza z 1618 roku autorstwa niemieckiego kartografa Eilhardusa Lubinusa, znajduje się jakaś wyspa zaznaczona, jako Wineta.

Mapa Pomorza Eilhardusa Lubinusa – 1618 rok – Historia Zatopionych Miejsc

Mapa Pomorza Eilhardusa Lubinusa – Zbliżenie – Historia Zatopionych Miejsc

Dziś w tym miejscu już nie ma żadnej wyspy, ale też prawdopodobnie nie ma żadnych śladów, które mogłyby potwierdzać wcześniejsze jej istnienie. Kolejna z hipotez lokuje Winietę na wyspie Wolin. W trakcie prac archeologicznych prowadzonych na wyspie w rejonie cieśniny Dziwny odkryto wiele znalezisk. Wiele z nich posiada cechy sztuki skandynawskiej. Również w legendach wywodzących się od sag staroskandynawskich pojawia się informacja o legendarnej twierdzy Wikingów – Jomsborg. Położona miała być ona także na południowym wybrzeżu Bałtyku, w pobliżu ujścia Odry. Z biegiem czasu jej obecność zaczęto również łączyć z wyspą Wolin. Mogą to potwierdzać cechy znalezisk odnajdywanych na Wolinie. Czy zatem istniała tam legendarna Wineta? Czy jest ona także legendarną twierdzą Jomsborg z sag? Tego wciąż potwierdzić nie można.

Na temat Winety oraz odkryć na wyspie Wolin TVP Historia wyprodukowała film pod tytułem „Miasto Zatopionych Bogów”. Zachęcam do jego obejrzenia.

Możliwe miejsca położenia legendarnej WInety – Źródło: commons.wikimedia.org

Schlesiertal – Zatopiona osada górnicza

Kolejne z zatopionych miejsc w Polsce znajduje się na dnie Jeziora Lubachowskiego, zwanego też Bystrzyckim. Jeszcze w XIX wieku w miejscu, w którym łączą się Góry Wałbrzyskie i Góry Sowie, leżała górnicza wioska Schlesiertal. Nazwę wioski, czasem zapisaną „Schlesierthal”, a czasem „Schlesiertal”, możemy przetłumaczyć na „Śląską Dolinę”. Taka też potoczna nazwa utrzymała się do dnia dzisiejszego. Wioska znajdowała się w dolinie, która oddzielała dwa sudeckie pasma górskie od siebie. Dołem Śląskiej Doliny biegła rzeka Bystrzyca. Schlesiertal położona była niemalże u stóp Zamku Grodno, znajdującego się na szczycie pobliskiego wzgórza Choina. Pierwsze wzmianki o tej osadzie pochodzą już z roku 1548. Z dokumentów dowiadujemy się o specjalnej komisji wysłanej do wioski w celu zbadania stanu górnictwa w tym rejonie. W rejonie Schlesiertal bito sztolnie i prowadzono poszukiwania rud metali, jednak nie natrafiono na ich większe skupiska. Więcej na temat górnictwa w tym regionie możemy przeczytać w tym artykule. Osada posiadała swój własny kościół i aż 3 gospody. Prawdopodobnie życie w tej górniczej osadzie biegło spokojnie i powoli, aż do przełomu XIX i XX wieku, kiedy to podjęto znaczące decyzje dla regionu.

Schlesiertal i Zamek Grodno – Źródło dolny-slask.org.pl

Schlesiertal – Historia Zatopionych Miejsc – Źródło dolny-slask.org.pl

Pod koniec XIX wieku w lipcu 1897 roku doszło do jednej z największych w historii powodzi na Śląsku. Wielokrotnie o niej pisałem i mówiłem, między innymi w moim filmie o budowie zapory wodnej w Pilchowicach. Niemcy postanowili wdrożyć ambitny program przeciwpowodziowy w Sudetach, którego głównym elementem była budowa systemu zapór wodnych na rzekach, w tym na Bystrzycy. Budowę zapory rozpoczęto w roku 1911. W wyniku osadzenia zapory na Bystrzycy powstało sporej wielkości jezioro zaporowe o powierzchni około 50 ha. Zalaniu musiała ulec również Śląska Dolina i wioska Schlesiertal, które znajdowały się między wzgórzami, a które teraz stały się ścianami zbiornika. Częściowo rozebrana znalazła się bezpowrotnie pod wodą w roku 1914.

Więcej archiwalnych zdjęć tej wioski możemy zobaczyć na portalu dolny-slask.org.pl.

Jezioro Lubachowskie (Bystrzyckie) 2013 rok – Historia Zatopionych Miejsc

Stare Maniowy – Miejscowość na dnie jeziora

Podobna historia wydarzyła się 80 lat później podczas budowy zapory wodnej w Niedzicy. W jej wyniku została zalana wioska Maniowy. W momencie likwidacji posiadała 320 domów, w których żyło 1900 mieszkańców. Większa część z zabudowań została zrównana z ziemią, część obiektów zabytkowych została przeniesiona do muzeum-skansenu. Budowa zapory planowana była już w dwudziestoleciu międzywojennym, jednak nie doszło do jej realizacji z powodu wybuchu wojny. Ponownie do planów budowy zapory na Dunajcu powrócono w latach 60. Kiedy wiadome było już, że zapora powstanie, należało zastanowić się, co zrobić z wioską Maniowy. A w zasadzie, co zrobić z jej mieszkańcami, gdyż los wsi był przesądzony… Miała zostać zalana spiętrzonymi wodami Dunajca.

Maniowy na archiwalnym zdjęciu – Foto: Władysław Giełdczyński Źródło: www.nostalgia.maniowy.net

Mówiło się o przesiedleniu mieszkańców w Bieszczady. Ostatecznie jednak władze zdecydowały się na odbudowanie wioski w tym samym rejonie, tylko że kilka kilometrów dalej i wyżej. Tak, aby znalazła się poza wodami zbiornika. Jednocześnie władze widziały inne perspektywy rozwoju nowej odbudowanej miejscowości oraz całego regionu. Perspektywy rozwoju turystyki i rekreacji, które wykorzystałyby powstałe jezioro i pobliskie zamki. Prawdopodobnie z tego powodu władze nie zgodziły się na budowę przy nowych domach zabudowań gospodarczych i obór. To wywołało protesty mieszkańców, którzy w końcu całe życie spędzili na gospodarstwie. Budowa zapory w Niedzicy wywołała również protest środowisk anarchistycznych. Powstała nawet akcja „Tama Tamie”, która na początku lat 90 miała utrudnić budowę obiektu, poprzez blokady dróg. Jednak protesty i blokady nie mogły wpłynąć już na decyzję władz i budowę zapory dokończono. Napełnianie zbiornika rozpoczęto w roku 1995. Wkrótce po oddaniu zapory do użytku, nastąpił jej pierwszy poważny test. Katastrofalna powódź z roku 1997. Gdyby nie budowa zapory, prawdopodobnie tego roku większość naddunajeckich wiosek zostałaby zalana, w tym również Maniowy.

Więcej archiwalnych zdjęć polecam obejrzeć na portalu www.nostalgia.maniowy.net. Podziękowania za użyczenie zdjęć dla Pana Marka Wojtaszek z portalu maniowy.net.

Stare Maniowy – Źródło: www.nostalgia.maniowy.net

Nowe Maniowy przeniesione wyżej – Foto: Jerzy Opioła Źródło: commons.wikimedia.org

Maniowy Wczoraj i Dziś – Autor: Marek Wojtaszek Źródło: maniowy.net

Wapno – Zatopiona kopalnia soli

Ostatnie z zatopionych miejsc jest dość nietypowe. W roku 1977 doszło do jednej z największych katastrof górniczych w Polsce. Co prawda w wyniku katastrofy nikt nie poniósł śmierci, ale jej skala była ogromna i wyrządziła duże szkody na powierzchni. Powstanie kopalni soli w Wapnie sięga roku 1911. Przyczyną rozpoczęcia wydobycia było zatopienie kilka lat wcześniej dwóch innych kopalni soli w Inowrocławiu. W wyniku tych wcześniejszych wydarzeń pojawił się niedobór surowca. Kopalnia soli w Wapnie rozwijała się. W ostatnich latach funkcjonowania pracowało w niej 600 osób, a roczne wydobycie było na poziomie 460 tys. ton soli. Dużym zagrożeniem dla kopalń soli stanowi woda, która może wdzierać się do wyrobisk. Początkowo poprzez małe wycieki, które z czasem w wyniku rozpuszczania soli mogą się znacznie powiększać. Problemy z wodą w Wapnie występowały praktycznie od samego początku. Nad wysadem solnym znajdowała się bowiem mocno zawodniona czapa gipsowa. W jej rejonie stwierdzono występowanie podziemnych rowów wypełnionych ługiem.

Kopalnia Soli w Wapnie – Historia Zatopionych Miejsc – Źródło: marcusl.prv.pl

W sierpniu 1972 roku zauważono mały wyciek ługu, wydobywający się z jednego ze stropów. Na początku był on niewielki – rzędu 0,2 l/min. W 1973 roku podjęto nieskuteczną próbę jego zatamowania. Wzrost wycieku nastąpił w lecie 1976 roku, w sierpniu wynosił już 5,6 l/min. W kopalni przeprowadzono więc akcję ratowniczą, która to jednak nie doprowadziła do zahamowania wycieku. Rok później 1 lipca wyciek wynosił już 50-60 l/min, 18 lipca 127 l/min, a 3 sierpnia wzrósł do 530 l/min. Podjęto natychmiast decyzję o wstrzymaniu wydobycia w kopalni. Tempo wzrostu wycieku było ogromne. Wyciek liczono już w metrach sześciennych na minutę. W nocy z 4 na 5 sierpnia nastąpiło gwałtowne wdarcie się mas wody do wyrobisk górniczych. Oszacowano, że w ciągu 15 minut wdarło się 30000 m³ wody, to jest w tempie 2000 m³/min. W wyniku wdarcia się wody powstały puste przestrzenie pod ziemią, które zaczęły się zapadać. Na powierzchni pojawiły się zapadliska, które stanowiły zagrożenie dla ludzi i budynków. Rozpoczęto więc ewakuację ludności. Zniszczeniu ulegały budynki mieszkalne, garaże, pękały ściany murów. Ewakuowano łącznie 1402 osoby z 47 budynków. W akcji uczestniczyło również wojsko, a usuwanie szkód zajęło kilka lat. Zalanie kopalni oznaczało jej koniec. Przez 60 lat działalności wydobyto z niej 11 mln ton soli.

Więcej na temat tej katastrofy możemy przeczytać na stronie marcusl.prv.pl.

Zniszczenia zabudowań i zapadliska po katastrofie – Źródło: marcusl.prv.pl

Artykuł Historia 4 zatopionych miejsc w Polsce pochodzi z serwisu Eloblog.

W kwestii przypomnienia, o technologii LIDAR pisałem w jednym z moich poprzednich artykułów. Zachęcam do zapoznania się z nim i odkrywania miejsc we własnej okolicy.

Lista ukrytych niezwykłych miejsc w Polsce

Tymczasem postanowiłem przygotować zestawienie 10 niezwykłych miejsc w Polsce. Miejsc ukrytych zazwyczaj w lasach, na zboczach, pod warstwą ziemi, które możemy dostrzec właśnie dzięki technologii LIDAR. Niektóre z nich są już znane i popularne, ale dzięki nowym technologiom możemy przyjrzeć się im na nowo, tym razem z powietrza. Jedno z miejsc w zestawieniu zostało odkryte tylko dzięki zastosowaniu skaningu laserowego.

Lista niezwykłych miejsc w Polsce na mapach LIDAR

Lista 10 niezwykłych miejsc w Polsce uszeregowane jest chronologicznie, ze względu na ich wiek. Od najstarszych znalezisk do współczesnych. Na zdjęciach po lewej stronie jest mapa obrazu LIDAR, po prawej zdjęcie lotnicze lub satelitarne. Na końcu artykułu na mapie zaznaczam jeszcze raz te same miejsca wraz z dokładnymi linkami do Geoportalu.

1. Krzemionki Opatowskie – Prehistoryczne kopalnie

Najstarsze znalezisko z niezwykłych miejsc w Polsce w moim zestawieniu, bo pochodzące aż z epoki neolitu. W tym miejscu, w latach około 3900-1600 p.n.e., pradawne ludy wydobywały krzemień pasiasty. Krzemień był głównym surowcem wykorzystywanym do produkcji narzędzi w tamtym okresie. Ten z Krzemionek był nie tylko wykorzystywany przez miejscową ludność, ale i eksportowany nawet na odległość ponad 600 km. Po zakończeniu wydobycia miejsca eksploatacji porósł las. Dzięki temu przetrwały one do naszych czasów.

Krzemionki Opatowskie – Mapa LIDAR Źródło: Geoportal

2. Cmentarzysko kurhanowe w Dąbrowie

Kurhany to w skrócie mogiły w kształcie kopca. Na tym obszarze wzdłuż Odry znajduje się kilkadziesiąt cmentarzysk kurhanowych pochodzących z epoki brązu. Związane są one z aktywnością kultury łużyckiej na tym terenie. Jedne z takich cmentarzysk położone jest niedaleko wsi Dąbrowa koło Zielonej Góry. Znajduje się na cyplu nad brzegiem Odry, w miejscu nieprzypadkowo trudno dostępnym. Naliczono tutaj 55 kurhanów, które są wyraźnie widoczne, jako punkty na mapach LIDAR. Większości z nich to groby ciałopalne. Znajdowały się w nich przepalone ludzkie kości wraz z naczyniami ceramicznymi. Więcej na temat cmentarzysk kurhanowych na tym regionie możemy przeczytać w tym artykule.

Cmentarzysko kurhanowe – Mapa LIDAR Źródło: Geoportal

3. Wczesnośredniowieczne słowiańskie grodzisko

Grodzisko położone jest we wsi Chodlik na Lubelszczyźnie. Prowadzone tutaj prace archeologiczne i badania ustaliły, że czasy świetności tego grodziska przypadały na okres od VIII do X wieku. Funkcjonowało więc w okresie jeszcze przed powstaniem państwa polskiego. Na terenach wokół grodziska odkryto także wiele osad, pozostałości wczesnośredniowiecznych domów oraz fragmenty glinianych naczyń. Tutaj krzyżowało się wiele szlaków handlowych. Grodzisko mogło więc stanowić centrum większego regionu osadniczego położonego w dolinie rzeki Chodelki. Na mapach LIDAR wyraźnie widać zarysy sporej wielkości wałów obronnych. Więcej na temat tego miejsca możemy przeczytać na stronach misji archeologicznej.

Wczesnośredniowieczne grodzisko – Mapa LIDAR Źródło: Geoportal

4. Ślady dawnego górnictwa w Sudetach

Już od średniowiecza na obszarze Sudetów rozwijały się pierwsze formy górnictwa. W początkowym etapie stosowano tylko proste metody, wydobywając lub poszukując kamieni, minerałów i surowców tuż pod powierzchnią ziemi. Ślady tych działalności można spotkać w wielu rejonach Sudetów. Dziś porośnięte lasem zbocza skutecznie je zasłaniają. Dzięki technologii LIDAR jesteśmy w stanie odkryć te miejsca i dostrzec ich skalę. Tutaj poniżej zaznaczone są ślady wydobywania rudy żelaza. Leje ułożone są w jednej linii, tak jak wychodziła żyła kruszcowa.

Ślady dawnego górnictwa w Sudetach – Mapa LIDAR Źródło: Geoportal

5. Fortyfikacje twierdzy Srebrna Góra

Okazale prezentuje się pruska Twierdza Srebrna Góra, której budowę rozpoczęto w drugiej połowie XVIII wieku. Choć system fortyfikacji możemy dostrzec ze zwykłej mapy satelitarnej, to jednak jego prawdziwy rozmiar i zasięg widzimy dopiero po lotniczym skaningu. Zazwyczaj kojarzymy ją tylko z głównym donżonem, jednak jej zasięg jest znacznie większy, bo powiększony o kilka dodatkowych fortów. Doskonale widać sposób umiejscowienia fortyfikacji z wykorzystaniem potencjału górskiego terenu. To największa twierdza górska w Europie.

Fortyfikacje Twierdzy Srebrna Góra – Mapa LIDAR Źródło: Geoportal

6. Dawne stanowiska artylerii na Helu

Wśród lasów części Mierzei Helskiej poukrywane są pozostałości dawnego systemu fortyfikacji. Ich historia rozpoczyna się jeszcze przed II wojną światową, kiedy to władze Polski podjęły decyzję o budowie Rejonu Umocnionego Hel. Powstały wtedy różnego rodzaju stanowiska ogniowe. Po wojnie obszar ten był również wykorzystywany w celach militarny. Rozbudowie uległ także system fortyfikacji. Dziś ich pozostałości można zwiedzać i oglądać. Są również doskonale odwzorowane na mapie LIDAR.

Stanowiska artylerii na Helu – Mapa LIDAR Źródło: Geoportal

7. Bunkry Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego

Międzyrzecki Rejon Umocniony bez wątpienia należy do niezwykłych miejsc w Polsce. W skrócie popularnie zwany MRU, jest systemem niemieckich fortyfikacji budowanych głównie w latach 30-tych XX wieku. Ich zadaniem miała być ochrona wschodniej granicy III Rzeszy. Prac budowlanych nigdy do końca nie zrealizowano. MRU znane jest głównie ze swoich podziemi. To co zaznaczyłem na mapie to poukrywane w lesie panzerwerki (bunkry). Licząc od dołu cztery kolejne panzerwerki niepołączone z głównym systemem podziemi. Na samej górze dwa obiekty grupy warownej Schill połączone ze sobą podziemnym korytarzem. W trakcie ofensywy Armii Czerwonej w 1945 roku MRU nie odegrało żadnej znaczącej roli. Po wojnie wraz ze zmianą granic MRU znalazło się na terytorium Polski.

Międzyrzecki Rejon Umocniony – Mapa LIDAR Źródło: Geoportal

8. Ślady komór gazowych w Treblince

Choć miejsca, które zaznaczyłem są ledwo widoczne, to jednak są bardzo istotne. Stanową ślady po dawnych komorach gazowych w niemieckim obozie zagłady w Treblince. Przy wycofywaniu się Niemców z tego terenu, ślady zbrodniczej działalności, w tym komory gazowy, zostały zatarte. W 2014 roku przeprowadzono skanowanie tych terenów z wykorzystaniem technologii LIDAR. Na utworzonym obrazie pojawiło się kilka miejsc, które mogły być pozostałościami po komorach. Przeprowadzone prace archeologiczne w tych miejscach potwierdziły występowanie tych komór gazowych. Szacuje się, że w ciągu kilkunastu miesięcy funkcjonowania obozu, zostało tutaj zamordowanych około 900 tys. Żydów. Więcej na temat wspomnianych prac archeologicznych w Treblince z wykorzystaniem technologii LIDAR można zobaczyć na tym filmie dokumentalnym.

Ślady komór gazowych w Treblince – Mapa LIDAR Źródło: Geoportal

9. Składnica sprzętu wojskowego Gałkówek

Jak podaje Wikimapia, w tym miejscu w latach 1967-2000 funkcjonowała 1. Centralna Składnica Sprzętu Czołgowo-Samochodowego. Przed II wojną światową przechowywano tutaj także uzbrojenie i amunicję dla Armii Łódź. Te liczne leje rozsiane regularnie po lesie to prawdopodobnie miejsca składowania lub przeładunku uzbrojenia i amunicji. Wały miały służyć zminimalizowaniu skutków przypadkowego wybuchu. Widać wyraźnie drogi dojazdowe dla pojazdów, a w samym lesie poukrywanych jest jeszcze kilka budynków.

Składnica sprzętu wojskowego Gałkówek – Mapa LIDAR Źródło: Geoportal

10. Ogromne osuwisko ziemi w Lachowicach

Do niezwykłych miejsc w Polsce na mapach LIDAR dołączam pozostałości po katastrofie geologicznej, która miała miejsce w gminie Lachowice. Ogromnych rozmiarów osuwisko ziemi powstało w roku 2001, w skutek intensywnych opadów i powodzi. Według relacji świadków, przesuwanie zbocza trwało 15 min. Zniszczeniu uległo kilka pobliskich domów. To jedna z największych tego typu katastrof w kraju, która ówcześnie stała się również sporym wydarzeniem medialnym. Po dziś dzień widać wyraźne ślady osuwiska.

Osuwisko ziemi w Lachowicach – Mapa LIDAR Źródło: Geoportal

Poniżej jeszcze raz cała lista 10 niezwykłych miejsc w Polsce na mapie, wraz z linkami do Geoportalu.

Podziękowania dla Grzegorza Bijaka, za pomoc w przygotowaniu materiału. Planuję również przygotować 2 część zestawienia. Zachęcam do uzupełniania mojej listy niezwykłych miejsc w Polsce, o swoje własne znaleziska na mapach LIDAR. Wrzucajcie zrzuty w komentarzach Nie zapomnijcie także wygenerować i dodać w komentarzu hiperłącza do Geoportalu lub podpisać gdzie znajduje się znalezisko.

Zobacz także:

• 10 ukrytych niezwykłych miejsc w Polsce cz. 2
• 10 ukrytych niezwykłych miejsc w Polsce cz. 3

Artykuł 10 ukrytych niezwykłych miejsc w Polsce cz. 1 pochodzi z serwisu Eloblog.

Film został opublikowany na YouTube ponad rok temu. Od tego czasu licznik zliczył już ponad 1,6 mln wyświetleń. To niewątpliwie rewelacyjny wynik, potwierdzający duże zainteresowanie produkcją. W filmie widzimy ujęcia wykonane głównie z góry, prawdopodobnie z drona. Autorem filmu jest Bogaczewicz Film Studio. O swoim filmie piszą:

„Oto kilka najpiękniejszych zakątków Polski, które sfilmowaliśmy przy okazji realizacji różnych projektów w 2013 roku. […] Z racji tego, że jesteśmy z Podkarpacia siłą rzeczy w filmie znajduje się najwięcej materiałów z tego regionu.”

Z ciekawszych miejsc, na które polecam zwrócić uwagę to zapora wodna w Solinie, wraz ze swoim zbiornikiem zaporowym. Jest to największa tego typu konstrukcja w Polsce. Szczególnie imponująco wygląda również pokazana z góry zabudowa Starego Miasta w Gdańsku.

Kadr z filmu Poland is beautiful – Polska jest piękna – Źródło: www.youtube.com

Nie zabrakło też głosów krytycznych wobec filmu. Część osób zarzucała, że film pokazywał głównie miejsca z Podkarpacia i Małopolski. Argumentowali to tym, że jeżeli ma to być film pokazujący uroki Polski, to miejsca powinny być bardziej zdywersyfikowane. Z różnych rejonów kraju. Niektórzy komentatorzy na YouTube zarzucili zbytnie promowanie komercyjnego obiektu, jakim jest basen jednego z hoteli, a także pokazywanie quadów rozrzedzających dzikie tereny.

Zawsze pojawią się jakieś głosy krytyczne, tym bardziej przy filmie, który dotarł do tak szerokiego grona. Mimo wszystko uważam, że film jest zdecydowanie warty obejrzenia. Z podstawowego powodu, ponieważ Polska jest piękna! To dobra produkcja. Dodatkowym atutem jest sformułowanie tytułu w języku angielskim, daje to szansę dotarcia również do widza zagranicznego.

Artykuł Film Polska jest piękna – Poland is Beautiful pochodzi z serwisu Eloblog.