Koronawirus – Mapa wraz z danymi nt. zakażeń, wyzdrowień i zgonów

Dziś na blogu temat budzący w ostatnich dniach wiele emocji. Koronawirus – to słowo nie schodzi ostatnio z nagłówków internetowych artykułów. Każdy zadaje sobie pytanie, jak groźny jest wirus z Chin i czy rzeczywiście zagraża nam światowa epidemia? Na to pytanie odpowiedzieć jednak nie mogę. Przedstawić mogę za to ciekawą mapę (link na końcu artykułu) prezentującą potwierdzone zakażenia koronawirusem, a także dane na temat ilości wyzdrowień i zgonów. Mapa prezentuje miejsca, gdzie potwierdzono przypadki zakażenia wirusem z Chin. Epicentrum znajduje się oczywiście w Chinach wraz z miastem Wuhan, gdzie rzekomo miało dojść do pierwszego zakażenia. Według informacji zamieszczonych na mapie, dane do stworzenia mapy pochodzą od WHO (Światowej Organizacji Zdrowia), CDC (amerykańskiej agencji Centers for Disease Control and Prevention), ECDC (Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób), a także chińskich agencji NHC i DXY. Więcej informacji na temat mapy znajduje się w tym anglojęzycznym artykule.

Mapa prezentuje także dane na temat ilości zakażeń, wyzdrowień i zgonów. W momencie pisania tego artykułu licznik zakażeń wskazywał 11 374 osoby, zgonów 259, a wyzdrowień 252. Kwestią dyskusyjną jest wiarygodność danych, zwłaszcza pochodzących od strony chińskiej. Z tego co zauważyłem, mapa aktualizowana jest kilka razy w ciągu dnia, duża aktualizacja pojawia się w nocy. W prawym dolnym rogu znajduje się informacja o dacie i godzinie ostatniej aktualizacji.

Interaktywna mapa zakażeń dostępna jest pod tym linkiem.

Artykuł Światowa mapa zakażeń koronawirusem pochodzi z serwisu Eloblog.

Mapa zaludnienia w 3D

Dodaję kolejną ciekawostkę mapową, tym razem jest to mapa przedstawiająca światową populację w 3D. Mapa prezentuje dane z 2015 i 1990 roku. Możemy je również ze sobą porównać. Dane wykorzystane do stworzenia mapy pochodzą z Global Human Settlement Layer. Na mapie stopień gęstości zaludnienia prezentowany jest za pomocą słupków 3D. Każdy blok (słupek) reprezentuję powierzchnię od 250 do 5000 mkw. W ten sposób wizualnie wyodrębnione zostały duże miasta i skupiska ludzkie. W lewym dolnym roku mapy znajduje się przewodnik, który poprowadzi nas po najciekawszych danych. Dodaję raczej jako ciekawostkę, gdyż jak sami zauważycie, na mapie pojawiają się czasem dziwne informacje. Mam tu na myśli np. nietypowo wysoki słupek na północny-zachód od Gorzowa Wielkopolskiego.

Mapa podstępna jest pod tym linkiem.

Artykuł Ciekawa mapa przedstawiająca rozkład zaludnienia w 3D pochodzi z serwisu Eloblog.

Mapa narodzin dzieci na świecie

W zasadzie ta mapa nie powinna być żadnym zaskoczeniem. Rzeczą oczywistą jest to, że na obszarze np. Chin czy Indii rodzi się dużo dzieci. Przede wszystkim wynika to z liczby ludności tych krajów. Do tego dochodzą jeszcze państwa afrykańskie również z dużą liczbą ludności i dodatkowo z wysokim współczynnikiem dzietności. Jednak zobrazowanie suchych statystycznych danych na „żywej mapie” może wprawić w osłupienie. Ta prosta webowa aplikacja na podstawie powszechnie dostępnych statystyk pokazuje nam w jakim tempie rodzą się dzieci w poszczególnych krajach. Każde zaznaczenie kraju na żółto sygnalizuje, że w tym kraju statystycznie właśnie urodziło się jedno dziecko.

Zrzut ekranu, mapa narodzin dzieci na świecie – Źródło: neal.fun

Aby uruchomić mapę należy wejść na stronę → neal.fun/baby-map

Głównie na żółto „zapalają się” państwa w Azji Wschodniej i Afryce. Spróbujcie złapać, w którym momencie zostanie zaznaczone któreś państwo w Europie, w tym Polska. Choć różnica pomiędzy Europą czy Chinami wydaje się oczywista i powszechnie znana, to mimo wszystko takie zobrazowanie danych wprawia w osłupienie. Różnica potencjałów demograficznych pomiędzy tymi częściami świata jest ogromna. Dodatkowo poniżej mapy widzimy licznik ogólny liczby urodzin dzieci w poszczególnych krajach od momentu otwarcia (uruchomienia) mapy.

Artykuł Szokująca mapa narodzin dzieci na świecie pochodzi z serwisu Eloblog.

Mapa średniowiecznych szlaków handlowych

Mapa przedstawia ważniejsze średniowieczne szlaki handlowe na obszarze Europy, Afryki Północnej i Azji w XI i XII wieku. Autor mapy pisze, że zaprezentowana sieć szlaków przedstawia główne kierunki handlu w czasach po upadku Wikingów, ale jeszcze przed powstaniem Hanzy i rozwojem imperium mongolskiego. Mapa obrazuje również sytuację jaka miała miejsce jeszcze przed tym, jak Portugalczyk Bartolomeu Dias opłynął Przylądek Dobrej Nadziei. Jest to już czwarte wydanie mapy średniowiecznych szlaków handlowych, uwzględniające wprowadzenie poprawek wcześniej zgłoszonych błędów. Oczywiście, jak przy każdej tego typu rozległej obszarowo pracy, mogą wciąż pojawiać się błędy i nieścisłości.

Mapa szlaków handlowych w średniowieczu – Autor: Martin Mansson

Mapa średniowiecznych szlaków handlowych w Europie – Autor: Martin Mansson

Mapa w formie interaktywnej dostępna jest pod tym linkiem.

Więcej na temat mapy autor pisze w anglojęzycznym poście dołączonym do mapy.

Mapa średniowiecznych szlaków handlowych – Przybliżenie na współczesny obszar Niemiec i Polski

Na zaprezentowanej mapie przez współczesne terytorium Polski przebiega tzw. droga Via Regia, która biegła od Zgorzelca, przez Wrocław, Kraków i dalej w kierunku na Ruś. Mapa uwzględnia również szlak handlowy o charakterze południkowym, biegnący od Gdańska w kierunku na południe. Szlak ten dalej przebiegał przez Bramę Morawską, która stanowiła naturalne przejście pomiędzy Sudetami i Karpatami.

Artykuł Mapa średniowiecznych szlaków handlowych pochodzi z serwisu Eloblog.

„Sztuka Wojenna” Sun Zi – Recenzja

„Sztuka Wojenna”, czasem nazywana „Sztuką Wojny”, autorstwa Sun Zi to traktat, który ma już blisko 2500 lat. Wciąż jednak wydawany jest w kolejnych nowszych wersjach i opracowaniach. Wciąż inspiruje i uczy jak odnieść sukces, nie tylko na polu bitwy, ale i również w sytuacjach nie związanych bezpośrednio z prowadzeniem wojny. Dlatego powszechnie wykorzystywany jest także w innych dziedzinach, takich jak: zarządzanie firmą, biznes, gra na giełdzie, polityka, a nawet w sztuce uwodzenia. Jak pisze Robert Stiller, w istocie rzeczy Sun Zi był prekursorem, wynalazcą prakseologii, czyli nauki o skutecznym postępowaniu.

Bambusowe wydanie „Sztuki Wojennej” – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: vlasta2

Kim był Sun Zi? Niestety niewiele o nim wiadomo. Najprawdopodobniej był wodzem (dowódcą wojskowym) i pisarzem, który żył w IV wieku p.n.e., gdzieś pomiędzy rokiem 400 a 320. W tym właśnie okresie miał opublikować swój traktat pt. „Sztuka Wojenna”. Niektórzy uważają, iż Sun Zi żył 100 lat wcześniej. Rozbieżności pojawiają się także w sposobnie zapisu jego imienia i nazwiska. Sun Zi często pojawia się także jako Sun Tzu. Niektórzy uważają go za postać mityczną, wymyśloną, a jeszcze inni uważają, że kryje się pod jego imieniem i nazwiskiem dzieło zbiorowe kilku autorów. Jak było naprawdę? To już trudno ocenić. Grunt, że jego zbiór zasad i rad postępowania na wieki wpisał się w chińską tradycję. Myśli przekazane przez Sun Zi są uniwersalne i ponadczasowe. Dowodzi tego fakt, że jego traktat był wykorzystywany przez wieki, aż do czasów współczesnych. Swoje miejsce znalazł również poza Chinami, np. w Japonii, gdzie trafił tam najpóźniej w VIII wieku n.e. W Europie „Sztuka Wojenna” pojawiła się jako pierwsza w przekładzie francuskim już w XVIII wieku.

Sun Zi (Sun Tzu) – Autor „Sztuki Wojennej”

Istnieje bardzo wiele przekładów i tłumaczeń traktatu Sun Zi, również w języku polskim. Ja zakupiłem książkę w tłumaczeniu Roberta Stillera. Oprócz dzieła Sun Zi znajdziemy tam także komentarze innych chińskich wojskowych. A także jeszcze jeden traktat o tym samym tytule „Sztuka Wojenna” autorstwa Wu Qi oraz „Trzydzieści sześć podstępów” autorstwa Tan Daoji. W opracowaniu znajdziemy także kilka słów od Roberta Stillera na temat starożytnych Chin i kwestii różnic językowych. Książka przez to stała się bardziej bogata i ciekawsza.

Tytuł: Sztuka Wojenna
Autor: Sun Zi
Rok polskiego wydania: 2015
Moja ocena: ★★★★☆

„Sztuka Wojenna” Sun Zi

Oferty w księgarniach i sklepach internetowych
„Sztuka Wojenna” Sun Zi

Artykuł „Sztuka Wojenna” Sun Zi pochodzi z serwisu Eloblog.

10 zadziwiających miejsc na świecie

Dziś trochę luźniejszy temat. Poznajcie 10 zadziwiających miejsc na świecie. Część z nich wzbudza sporo emocji i spekulacji na temat swojego zagadkowego pochodzenia. Choć sensacyjne teorie nie zawsze okazują się prawdziwe, to jednak sam fakt istnienia takich miejsc jest niezwykle interesujący. Zapraszam do czytania. Dystans do artykułu jest zalecany. 🙂

1. Podwodne monumenty Yonaguni

W roku 1987 w pobliżu japońskiej wyspy Yonaguni nurek Kihachiro Aratake odkrył niezwykłe znalezisko. Dziwne kamienne stopnie, liczne schody, pionowe i poziome płaszczyzny wyryte w skale. Nienaturalne kształty przypominające jakąś miejską infrastrukturę. A wszystko to kilkanaście metrów pod wodą na dnie Oceanu Spokojnego. Całość formacji ma ponad 150 metrów długości. Znalezisko nazwane zostało Monumentami Yonaguni, choć znane jest także jako Piramida Yonaguni. Rozpoczął się więc spór o pochodzenie owych zadziwiających formacji skalnych. Jedni uważają, że nienaturalne prostokątne kształty są wynikiem aktywności sejsmicznej występującej w tamtym regionie. Drudzy uważają zaś, że osobliwe kształty są stworzone nie przez naturę, ale przez człowieka. Sugerują, że Piramida Yonaguni jest pozostałością dawnej cywilizacji, która 2-3 tys. lat temu została zalana przez wody Pacyfiku.

Piramida Yonaguni, widać jak ogromna jest to formacja – Foto: Kihachiro Aratake

Podwodne Monumenty Yonaguni – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Vincent Lou (Chiny)

Szkic Monumentu Yonaguni – Całość ma ponad 150 m długości

Kolekcja zdjęć Monumentów Yonaguni dostępna jest na Flickr.

2. Dama z Mount Loura

Kolejne znalezisko przyprawia o lekki dreszczyk emocji. Choć człowiek zdaje sobie sprawę, że jest to tylko przypadkowy wytwór natury (a może nie?), to jednak jest w tym coś niezwykłego i zagadkowego. W Gwinei na najwyższym szczycie afrykańskiej wyżyny Futa Dżalon znajduje się niezwykła formacja skalna przypominająca kobietę. Szczyt nazywa się Mount Loura i wznosi się na wysokość 1515 m n.p.m. Na jego samej górze znajduje się głowa kobiety wraz z fragmentem kobiecej sylwetki. Nie da się oprzeć wrażeniu, że jest to twarz kobiety. W dodatku o europejskich, a nie afrykańskich rysach twarzy. Dama z Mount Loura stoi niczym przyklejona plecami do poszarpanej ściany urwiska, spoglądając groźnie na rozległe afrykańskie tereny. Jedni widzą w niej niezwykły zbieg okoliczności, inni zaś ingerencję ludzkiej ręki, która miała przyczynić się do wyrzeźbienia w skale tajemniczej kobiety.

Dama z Mount Loura – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Hcaudill

3. Cmentarzysko Wikingów

W pobliżu miejscowości Aalborg w Danii znajduje się kolejne z zadziwiających miejsc. Na pobliskim wzgórzu Lindholm znajdują się liczne porozrzucane kamienie i głazy. To cmentarzysko wikingów, w większości ciałopalne kurhany. Najmłodsza część z nich pochodzi z lat 1000-1050 naszej ery, druga jest zaś znacznie starsza, a jej powstanie naukowcy szacują na V wiek naszej ery. Na Lindholm znajduje się około 700 grobów. Większość z pochowanych ciał Wikingów została zaznaczona właśnie kamiennymi kręgami lub owalami. Niektóre z kamiennych kręgów zostały ułożone w kształt lodzi, co miało nawiązywać do profesji Wikingów.

Wzgórze Lindholm cmentarzysko Wikingów – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Rieke Hain

Kamienne cmentarzysko Wikingów w Danii – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Szilas

Schemat wykonywania pochówku – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Frank Vincentz

4. Piramidy na Antarktydzie

Antarktyda to prawdopodobnie wciąż najsłabiej zbadany kontynent na Ziemi. Jedno z zadziwiających miejsc, które możemy zobaczyć na jego powierzchni, znajduje się w Górach Ellswortha. Na zdjęciach satelitarnych Google Maps możemy dostrzec coś, co do złudzenia przypomina piramidę! Od razu pojawia się skojarzenie z podobnymi budowlami w Egipcie. Powstaje więc pytanie, czy mamy do czynienia ze zwykłą górą, czy może z pozostałością dawnej cywilizacji? Kształt tej zagadkowej góry wygląda nienaturalnie regularnie. Z drugiej jednak strony, jej cień rzucany po lewej zdradza jej bardziej naturalny kształt i charakter. Na terenie Antarktydy możemy zaobserwować również inne podobne tego typu formacje. Wszystko wskazuje więc na to, że mamy do czynienia ze zwykłą wychodnią skalną. Czy rzeczywiście? Perspektywa myślenia o niej, jako o piramidzie jest jednak bardzo pociągająca.

Piramidy na Antarktydzie – Zwykłe góry czy pozostałości zaginionej cywilizacji? – Źródło: Google Maps

Piramidy na Antarktydzie – 10 zadziwiających miejsc na świecie – Źródło: Google Maps

5. Monolityczny kościół w Lalibeli

W miejscowości Lalibela w Etiopii znajduje się niezwykły kościół. Niezwykły, bowiem został on wydrążony w jednym kawałku ogromnego wapienia. Świątynia wybudowana jest, a w zasadzie to wyżłobiona, na planie krzyża. Jej wymiary to 25 metrów, na 25 metrów, na 30 metrów wysokości. Jej powstanie datuje się na koniec XII wieku lub początek XIII wieku. Obecnie wykorzystywana jest przez Etiopski Kościół Ortodoksyjny. W Lalibeli nie jest to jedyna tego typu budowla, znajduje się w niej jeszcze aż 11 monolitycznych kościołów. Są one na tyle niezwykłe i unikalne, że zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Kościół wykuty w jednej skale – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Katie Hunt

Monolityczny kościół w Lalibeli – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Armin Hamm

6. Zatopiona bazylika

Większość osób kojarzy Chrześcijaństwo, jako religię na wskroś europejską, o europejskich korzeniach. Tymczasem jest trochę inaczej, gdyż Chrześcijaństwo jest religią o korzeniach azjatyckich. Zostało wyparte tylko do terenów Europy w wyniku ekspansji Islamu w Azji i Afryce. Warto przypomnieć, że historycznie pierwszy sobór powszechny kościoła chrześcijańskiego miał miejsce w Nicei w roku 325. I nie chodzi tutaj o współczesną Niceę we Francji, ale o starożytną Niceę położoną w Azji Mniejszej. Dziś miejscowość ta nazywa się İznik i znajduje się na terenie Turcji. To w trakcie tego azjatyckiego soboru ustalono podwaliny dla kościoła chrześcijańskiego. U wybrzeży starożytnej Niceii (İzniku) odkryto niedawno ruiny zatopionej bazyliki. Znajdują się one na dnie jeziora, 1,5 metra pod wodą i zaledwie 20 metrów od brzegu. Prawdopodobnie to właśnie w tej świątyni mógł mieć miejsce pierwszy sobór powszechny. Zapewne w wyniku poźniejszych trzęsień ziemi świątynia znalazła się pod wodą.

Zatopiona bazylika – Czy to tu miał miejsce pierwszy sobór powszechny kościoła chrześcijańskiego? – Foto: Uludağ University

Zatopiona Bazylika w İzniku – Żródło: bursa.com.tr

7. Piramidy w Bośni

Powracamy znowu do tematu piramid. Kolejne dziwne nienaturalne kształty przypominające egipskie piramidy znajdują się w Bośni. Zespół trzech piramid (wzgórz) znajduje się w pobliżu miejscowości Visoko, 30 km na północ od Sarajewa. Ich odkrycie ogłosił w 2005 roku kontrowersyjny bośniacki archeolog Semir Osmanagić. Według badacza pod wzgórzami mają znajdować się piramidy obsypane ziemią, a ich powstanie datuje na 12 tys. lat temu. Informacja wywarła spore zainteresowanie i poruszenie. Jakby sensacyjnych informacji było mało, na zboczu wzgórz odnaleziono dziwne struktury oraz tunele. Badania bośniackiego archeologa zostały jednak poddane krytyce. Zarzucono mu się kłamstwo, niekonsekwencję oraz brak fachowej wiedzy. Spor o bośniackie piramidy wciąż trwa.

Piramidy w Bośni – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: TheBIHLover

Struktury odkryte na zboczu wzgórza (piramidy) – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Mhare

Więcej zdjęć zagadkowych wzgórz z Bośni dostępnych jest na Wikimediach.

8. Bałtycka anomalia

Tym razem kolejne z zadziwiających miejsc pochodzi z naszego własnego podwórka, a dokładnie z Morza Bałtyckiego. Grupa badaczy ze szwedzkiej organizacji Ocean X Team, zajmującej się poszukiwaniem zatopionych statków na Bałtyku, dokonała w 2011 roku zagadkowego odkrycia. Na dnie Morza Bałtyckiego zarejestrowano za pomocą sonaru zaskakującą anomalię, dziwny obiekt o regularnym dyskowatym kształcie. Okrągły obiekt ma około 60 metrów średnicy i zlokalizowany jest na czymś w rodzaju podestu. Miłośnicy militariów twierdzą, że nietypowy obiekt może być pozostałością niemieckiego pancernika z czasów II Wojny Światowej. Geolodzy twierdzą, że obiekt jest naturalną formacją skalną, a pobrane próbki skalne nie wykazały niczego dziwnego. Ufolodzy i miłośnicy teorii spiskowych od razu dopatrzyli się w zagadkowym okrągłym obiekcie statku kosmicznego. Sensacyjne obrazy uzyskane dzięki sonarowi był również podstawą dla grafików, którzy stworzyli stosowne wizualizacje dysku spoczywającego na dnie Bałtyku.

Anomalia Bałtycka – Zagadkowy obiekt na dnie Morza Bałtyckiego – Źródło: www.oceanexplorer.se

Zagadkowy obiekt na dnie Morza Bałtyckiego – Źródło: www.oceanexplorer.se

Wizualizacja Anomalii Bałtyckiej – Autor: Hauke Vagt

9. Niedokończony olbrzymi obelisk

W miejscowości Asuan w Egipcie zlokalizowane jest kolejne ciekawe znalezisko – olbrzymi niedokończony starożytny obelisk. Jego budowę, a w zasadzie wyrzeźbienie, zamówił faraon Hatszepsut, który żył gdzieś w latach 1508-1458 p.n.e. Obiekt ma więc około 2,5 tys. lat. Twórcy obelisku rozpoczęli jego drążenie bezpośrednio w podłożu skalnym. Jednak z jakichś przyczyn na rzeźbionym monumencie pojawiły się pęknięcia. Nie było więc sensu kontynuować prac i obelisk porzucono. Wciąż jest on złączony z podłożem jednym bokiem. Gdyby obelisk został ukończony mierzyłby 42 metry wysokości i ważyłby prawie 1200 ton.

Niedokończony olbrzymi obelisk – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Olaf Tausch

Niedokończony obelisk w Asuan – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Alberto-g-rovi

10. Głazy Moeraki

Ostatnie z zadziwiających miejsc na mojej liście znajduje się na Wyspie Południowej, będącej największą z wysp Nowej Zelandii. Niezwykłe twory natury – ogromne kamienne kule leżą na jednej z piaszczystych plaż. Kuliste głazy występują tutaj osobno lub w skupiskach. Posiadają od 1 metra do ponad 2 metrów średnicy. Niektóre z nich są już popękane. Ich nietypowy kulisty kształt według naukowców jest w pełni naturalny. Powstał w wyniku dyfuzji wapnia (cokolwiek to znaczy) oraz procesów zachodzących na dnie oceanu. Nie wszyscy jednak wierzą w ich naturalne pochodzenie. Dawniej Głazy Moeraki były obiektem miejscowych legend, współcześnie wiąże się je z aktywnością pozaziemskich cywilizacji…

Niezwykłe Głazy Moeraki – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Pseudopanax

Głazy Moeraki na Wyspie Północnej Nowej Zelandii – Źródło: commons.wikimedia.org Foto: Szilas

Więcej zdjęć Głazów Moeraki dostępnych jest na Wikimediach.

Mapa 10 zadziwiających miejsc na świecie

Artykuł 10 zadziwiających miejsc na świecie, które Cię zaskoczą pochodzi z serwisu Eloblog.

Często myśląc o starożytnym świecie, postrzegamy go tylko w kontekście starożytnych państw z rejonu Morza Śródziemnego, tudzież Bliskiego Wschodu. A przecież nie tylko w tym rejonie powstawały rozwinięte cywilizacje. Ich śladów możemy doszukiwać się także w Azji Wschodniej i Ameryce. Pewien użytkownik Wikipedii postanowił stworzyć mapę świata obrazującą sytuację polityczną w roku 100 p.n.e. Jak widać na mapie, Republika Rzymska kontroluje już niemalże cały basen Morza Śródziemnego. Wygląda na to, że imperium Rzymu terytorialnie porównywalne jest do Cesarstwa Chińskiego dynastii Han.

Mapa świata w 100 roku p.n.e. – Źródło: commons.wikimedia.org Autor: Javierfv1212

Powyższa mapa zawiera wiele nazw zapisanych drobnymi literami. Aby dojrzeć szczegóły najlepiej przeglądać ją w lepszej rozdzielczości. Mapa w większej rozdzielczości (4000×2036) dostępna jest pod tym linkiem.

Zobacz także:

• Animowana mapa historii cywilizacji
• Animacja rozwoju populacji ludzkiej przez 2000 lat

Artykuł Mapa świata w 100 roku p.n.e. pochodzi z serwisu Eloblog.

Mapa z Hereford

Tak zwana mapa z Hereford to jedna ze średniowiecznych map typu „mundi”. Ten rodzaj map charakteryzował się układem przedstawiającym cały znany ówcześnie świat w postaci koła otoczonego oceanem. W centralnej części map mundi znajdował się Bliski Wschód. Poniższa mapa pochodzi z roku około 1300. Została opracowana w Anglii, a jej autorstwo przypisuje się niejakiemu Richardowi z Haldingham i Lafford. Narysowana została na kawałku cielęcej skóry o wymiarach 158×138 cm. Jak cenny jest to zabytek świadczy o tym fakt, że została wpisana na listę Pamięci Świata UNESCO. Obecnie przechowywana jest w katedrze w angielskiej miejscowości Hereford, od której zresztą została zaczerpnięta jej nazwa.

Mapa z Hereford – Średniowieczna mapa świata z 1300 roku

Mapa z Hereford w pełnej rozdzielczości (4606×5355) dostępna jest pod tym linkiem.

Jak czytać mapę?

Przede wszystkim w odróżnieniu od współczesnych map, mapa z Hereford zorientowana jest na kierunek wschodni. Oznacz to, że u góry mapy mamy wschód, a nie jak zwykle północ. Dokładnie po środku mapy znajduje się Jerozolima. Kształty i proporcje kontynentów są mocno zaburzone, a ich przebieg należy traktować tylko schematycznie. Dobrze znane tereny wokół basenu Morza Śródziemnego są przesadnie wyolbrzymione, znowu zaś mniej znane obrzeża kontynentów spłaszczone lub pomięte. Dodatkowo na mapie możemy dostrzec liczne postacie przypominające bardziej stworzenia z mitologii, niż naukowy obraz świata. Oto schematyczny opis mapy po jej obróceniu w prawo.

Opis mapy z Hereford – Mapa obrócona tak, aby wskazywała kierunek północny na górze

Polska na mapie z Hereford

A oto fragment mapy, na którym znajduje się terytorium współczesnej Polski. Przypomnę, że w momencie tworzenia mapy państwo Piastów było w okresie tzw. rozbicia dzielnicowego. Nie znajdziemy o nim jednak zbyt wielu informacji. Trzeba podkreślić, że zawartość ówczesnych map pozostawiała wiele do życzenia. Przede wszystkim stan wiedzy zawartej na mapie odbiegał daleko od tego, którym faktycznie dysponowali ówcześnie żyjący ludzie. Innymi słowy, nie odwzorowywał go w pełni, a ówczesna wiedza na temat świta była z pewnością o wiele lepsza. Mapa zawiera sporo opisów. Niestety większość z nich jest dla mnie nieczytelna. Udało się jednak odczytać kilka słów. Jeżeli ktoś potrafi coś jeszcze odczytać, zachęcam do pozostawienia komentarza.

Fragment mapy z Hereford w miejscu gdzie znajduje się Polska

Obszar Europy Środkowej i Polski na mapie z Hereford – Niektóre ze słów i rysunków, które udało się odczytać

Artykuł Polska na mapie z 1300 roku – Mapa z Hereford pochodzi z serwisu Eloblog.

Wybrani przez członków Klubu prelegenci przedstawią swoje dotychczasowe podróże, poprzez zdjęcia i opowieści związane z daną wyprawą, które będzie można oglądać do późnych godzin wieczornych. Jak co roku odbędzie się konkurs, w którym jury wyłoni zwycięzcę za najlepszą prezentację i wręczy unikatową statuetkę Klubu Szalonego Podróżnika.

III Festiwal Podróżniczy w Środzie Wielkopolskiej

Członkowie stowarzyszenia mieli nie lada problem, gdyż ze wszystkich nadesłanych zgłoszeń, mogli wybrać tylko 6 prezentacji, które wezmą udział w Festiwalu.

Jedną z nich jest opowieść Ewy Skarzyńskiej, uczestniczki dwuletniej wyprawy po Azji i Australii, która w swojej prelekcji „One Dream Team – Przez Rosję i Mongolię” chce podzielić się swoimi przeżyciami z mroźnego szlaku, z którego jak sama mówi, przywiozła masę ciepłych wspomnień i przygód.

Kolejnym uczestnikiem konkursu będzie Tony Kososki ze swoją prelekcją „Nie każdy Brazylijczyk tańczy sambę. 28 km autostopem, 471 dni bez grosza przy duszy”, który opowie jak wpłynęła na niego podróż do krajów „3 świata” i jakie życiowe lekcje wyniósł z tej niesamowitej wyprawy.

Karolina Kowalczyk swą podróż do Peru wiązała głównie z celami naukowymi. Jednak w swoim wystąpieniu pt. „Pół roku w Krainie Inków – opowieści z Peru” porwie nas do świata inkaskich wierzeń i andyjskiej muzyki oraz opowie jak ta podróż ją odmieniła i stała się najbardziej niesamowitymi miesiącami jej życia.

Pół roku w Krainie Inków – Karolina Kowalczyk

„Inarijarvi Expedition 2010” – taki tytuł nosi kolejna, zasługująca na specjalną uwagę opowieść Darii i Krzysztofa Nowakowskich. Jako pierwsi i jak dotąd jedyni Polacy, objechali dookoła największe europejskie jezioro położone za kołem polarnym, 100-kilometrowe jezioro Inari. A dokonali tego… dwoma psimi zaprzęgami, z psami z którymi żyją w okolicach Bydgoszczy.

Wyprawa Przemysława Szapara „Bajkał 2015 na grzbiecie śpiącego olbrzyma”, to wyprawa w głąb syberyjskie krainy, pełnej majestatu przyrody, ciszy i magii. Przemierzając dystans 700 km w ciągu zaledwie 20 dni, zmagał się on z syberyjskim mrozem i huraganami, doznając wielu przygód, dramatycznych zdarzeń ostatecznie osiągając zamierzony cel.

Tomasz Jakimiuk zabierze nas w podróż „Autostopem/jachtostopem z Podlasia do Meksyku za garść złotówek”. Brak umiejętności żeglowania i odpowiednich nakładów finansowych nie przeszkodziły mu w realizacji swych marzeń, czyli w odkrywaniu Świata. Determinacja, kreatywność w połączeniu z autostopem pozwoliły mu przeżyć wyprawę, która jak się okazało stała się podróżą w głąb samego siebie.

W ramach festiwalu odbędą się również warsztaty fotograficzne, które poprowadzi Marcin Dobas – fotograf cenionego w świecie podróżniczym magazynu National Geographic Polska.

Festiwal ubogacą prelekcje zaproszonych gości specjalnych. A będą to: Monika Witkowska – dziennikarka, pisarka i podrożniczka, a także zdobywczyni Mount Everest.

Foto: Monika Witkowska

Będziemy gościć też Bartosza Malinowskiego, który ukończył w zeszłym roku Wielki Szlak Himalajski. Zawita do nas również Robert Gondek ze swoim projektem „W drodze na najwyższe szczyty Afryki”. Prezentację swojej wyprawy na Arktykę, poprowadzi dla nas Piotr Horzela. Odwiedzą nas również laureaci poprzedniej edycji Witold Palak i Dorota Wójcikowska, którzy opowiedzą nam o spędzonej wigilii wśród łowców głów.

Foto: Witold Palak i Dorota Wójcikowska

Uczestnicy tego niezwykłego wydarzenia, będą mogli spróbować swoich sił na ściance wspinaczkowej z asekuracją, a dla smakoszy nowoczesna forma serwowania jedzenia z foodtrucków. Każdy kto weźmie udział w głosowaniu ma szansę na wygranie lotu widokowego samolotem Cessna.

III Festiwal Podróżniczy – Klub Szalonego Podróżnika

Szczegóły wydarzenia znaleźć można na stronie internetowej www.szalonypodroznik.pl lub na Fanpage’u.

Artykuł III Festiwal Podróżniczy w Środzie Wielkopolskiej pochodzi z serwisu Eloblog.

Mapa świata z XVII wieku

Ta niezwykła stara mapa świata została sporządzona do atlasu znanego holenderskiego kartografa Willema Blaeu’a. W swojej karierze wydał on wiele ciekawych pozycji. Opisywana mapa nosi tytuł Nova Totius Terrarum orbis Geographica ac Hydrographica Tabula. Kserokopia pochodzi ze zbiorów Narodowej Biblioteki Norwegii. Na początku XVII wieku jesteśmy już po epoce wielkich odkryć geograficznych. Wiedza ówczesnych ludzi na temat wyglądu świata znacznie się poszerzyła, co zresztą widać na takich archiwalnych mapach, jak ta. Mapa jest bardzo szczegółowa i możemy rozczytać nazwy wielu miejscowości.

Stara mapa świata z 1635 roku – Autor: Willem Blaeu

Mapa w pełnej rozdzielczości (4500×3508) dostępna jest pod tym linkiem.

Kilka słów o mapie

Należy zwrócić uwagę, że kolorowe linie przedstawiające granice pomiędzy państwami i koloniami, mogły zostać naniesione dużo później. Pisałem o tym już wcześniej, w kontekście innej mapy tego samego autora, gdzie istnieje kilka wersji tej mapy, ale z różnie oznaczonymi granicami. Na tej prezentowanej starej mapie świata, inaczej niż w przypadku mapy Europy, Polska i Litwa zaznaczone są oryginalnymi granicami, jako jedno państwo. Uważam, że szczególnie ciekawie prezentują się obie Ameryki, zwłaszcza Północna z zaznaczonymi koloniami. Widzimy obraz Ameryki, tak bardzo innych od tego, który utrwalił się współcześnie.

Na stronach Biblioteki Kongresu USA (Library of Congress) znalazłem również tą samą mapę, ale w wersji czarno-białej. Można ją zobaczyć pod tym linkiem. Tutaj ciekawostka, Biblioteka Kongresu określa datę mapy na rok 1606. Być może to pierwsza data wydania mapy. Mapa Willema Blaeu’a była jedną z najpopularniejszych map w XVII wieku, istnieje więc pewnie jej sporo wersji i kopii.

Na mapie znalazły się również dodatkowe grafiki. Tym razem nie były to panoramy miast, jak w przypadku europejskich map, ale 7 cudów starożytnego świata.

Jeden z cudów starożytnego świata – Kolos z Rodos

Willem Blaeu jest autorem wielu innych ciekawych map. Jedną z nich opisywałem już wcześniej. To stara mapa Europy z roku 1644. Można ją zobaczyć w tym artykule.

Zobacz także: Niezwykła portugalska mapa świata z 1502 roku

Artykuł Szczegółowa stara mapa świata z 1635 roku pochodzi z serwisu Eloblog.